[[{"content_id":13208,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"370","user_id":"405","view_accesslevel_id":"0","edit_accesslevel_id":"0","delete_accesslevel_id":"0","editor_id":"405","content_title":"تعریف مذاهب اسلامی و معیار اخوت دینی (بخش اول-از دیدگاه قرآن)\r\n\r\nمسلمان بودن غیر از مومن بودن است","content_number":"","content_date_event":"2017-04-29 18:23:17","content_summary":"مسلمان بودن که اخوت دینی و حقوق اسلامی را برای فرد به ارمغان می‌آورد، غیر از مؤمن بودن است و نباید انتظار داشت تا ایمان قلبی مسلمانی ثابت گردد و سپس به او احترام نموده و با وی به مدارا و محبت پرداخت.","content_summary_fill":"1","content_body":"&nbsp;سید صادق سید حسینی\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمدارای بین پیروان مذاهب اسلامی در مرتبه نخست با شناخت دایره مذاهب اسلامی و حدود اخوت دینی موضوعیت پیدا می&zwnj;کند؛&nbsp;فقها به طور مشترک تنها دو اصل توحید و نبوت را دو محور اساسی در تحقق اسلام مطرح کرده&zwnj;اند. دلیل ایشان، قرآن و احادیث متواتری است که از محوریت این دو در تعالیم نبوی و نیز تمایز جامعه اسلامی عصر رسالت سخن به میان آمده است و احادیث با ارتکاز متشرعه (ذهنیت مسلمانان) نیز منطبق است و اگر چه راویان متفاوتی در مذاهب مختلف دارند، ولی اتفاق نظر تمام متفکران اسلامی بر متن و محتوای مشترک آنان صحه می&zwnj;گذارد.\r\n\r\nاز جمله آیاتی که به نظر می&zwnj;آید دارای سیاق فقهی بوده و در صدد بیان اسلام ظاهری و شرعی است و در دلالت بر دخالت دو اصل توحید و نبوت در ماهیت اسلام به معنای فقهی آن دارد، آیات 14 و 15 سوره حجرات است:\r\n&laquo;قَالَتِ الْأَعْرَ&zwnj;ابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَـکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّـهِ وَرَ&zwnj;سُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْ&zwnj;تَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّـهِ&raquo;\r\nعرب&zwnj;های بادیه&zwnj;نشین گفتند: ایمان آوردیم، بگو: شما ایمان نیاورده&zwnj;اید ولی بگویید اسلام آورده&zwnj;ایم، اما هنوز ایمان وارد قلب شما نشده است! مؤمنان واقعی کسانی هستند که به خداوند و رسولش ایمان آورده&zwnj;اند، سپس هرگز شک و تردیدی به خود راه نداده و با اموال و جان&zwnj;های خود در راه خداوند جهاد کرده&zwnj;اند.\r\n\r\nدر این آیات به دلیل آن که بین اسلام و ایمان، تنها از جهت ظاهری بودن اسلامی و قلبی بودن ایمان تفکیک شده و از لحاظ اصولی که مسلمان و مؤمن می&zwnj;پذیرند تفاوتی قائل نشده است، هر تعریفی برای ایمان می&zwnj;تواندتعریفی برای اسلام ظاهری از جهت تعیین اصول محوری در تحقق اسلام تلقی شود و چون در آیه دوم، ماهیت ایمان و اعتقاد قلبی به دو اصل توحید و نبوت و و عدم تزلزل اعتقادی نسبت به آن&zwnj;ها در تمام عمر و در صحنه&zwnj;های کارزار زندگی، تعریف شده است، پس اسلام که در مقابل آن آمده، فقط پذیرش ظاهری و صوری همین دو اصل است.\r\n\r\nدر شأن نزول آیه آمده است که برخی از طایفه اسد در یکی از سال&zwnj;هایی که در اثر خشکی و قحطی معیشت بر آنان تنگ آمده بود نزد پیامبر آمده، گفتند: &laquo;ما به همراه فرزندان و خانواده و اموال خویش نزد تو آمدیم و با تو مانند طوایف دیگر نجنگیدیم و به تو ایمان آوردیم پس از اموال بیت&zwnj;المال به ما ببخش&raquo;، و به این ترتیب ایشان بر حضرت منت می&zwnj;گذارند و توقع داشتند ایشان توجه خاصی به آنان کند بی&zwnj;آن&zwnj;که قلباً تحولی در خویش ایجاد کنند. آنان هر چند در اثر فشار گرسنگی و سختی زندگی رو به مدینه آورده، مسلمان شدند و حتی خداوند نیز پیامبر را از اسلام بی&zwnj;محتوا و غیر واقعی آنان آگاه کرد، حضرت با آنان همچون مسلمانان برخورد می&zwnj;نمود.(محمد انصاری قرطبی، الجامع الاحکام القرآن، ج 16، ص 348؛ طبرسی، مجمع البیان، ج 9-10، ص 207)\r\n\r\nبرادری در اسلام وابسته به اثبات ایمان قلبی نیست(محقق کرکی، رسائل کرکی، ج 3، ص 172)&nbsp;بلکه امری ظاهری است که با اسلام آوردن هر فردی به نحوی که در قرآن بیان شده است،ثابت می&zwnj;شود و به دنبال آن حرمت آن باید حفظ شود.\r\n\r\n\r\n\r\nمسلمان بودن که اخوت دینی و حقوق اسلامی را برای فرد به ارمغان می&zwnj;آورد، غیر از مؤمن بودن است و نباید انتظار داشت تا ایمان قلبی مسلمانی ثابت گردد و سپس به او احترام نموده و با وی به مدارا و محبت پرداخت.\r\n\r\nهمین اخوت دینی و برادری اسلامی است که باعث می&zwnj;شود حضرت علی (ع) با وجود اختلافات شدید سیاسی و عقیدتی پس از رحلت پیامبر(ص)، وضو گرفتن با آب به جای مانده از وضوی جماعت مسلمین را مقدم بر وضو گرفتن با هر آب گوارا و تمیز دیگری بداند و بر اهمیت معنوی جمع مسلمانان تأکید کند.(محقق سبزواری، ذخیره المعاد، ج 1، ص 152)\r\n\r\nدلالت آیات مذکور بر فراگیری اخوت دینی بر اساس معیار ظاهری اسلام، حتی منتسب به کسانی که مستضعف فکری بوده و یارای فهم مفاهیم عقیدتی و رسیدن به مقامات معنوی و برخورداری از ایمان قلبی را ندارند، مورد تأکید بسیاری قرار گرفته است.(فاضل هندی، کشف اللثام، ج 1، ص 410؛ بحرالعلوم، سید محمد، بلغه الفقیه، ج 4، ص 184)&nbsp;و حتی از همین آیه لزوم برخورداری منافقین از حقوق اسلامی استفاده شده است و تا زمان اظهار اسلام، منافق نیز به عنوان برادر مسلمان شناخته می&zwnj;شود.(نجفی، محمد حسن، جواهر الکلام، ج 6، ص 59 فیکون الاسلام حینئذ عباره عن اظهار الشهادتین و التلبّس بشعار المسلمین و ان کان باطنه و اعتقاده فاسدا و هو المسمی بالمنافق؛ حکیم، سیدمحسن، مستمسک العروه، ج 2، ص 123؛ امام خمینی، کتاب الطهاره، ج 3، ص 343)\r\n\r\nتفسیر این آیه به معیار بودن صرف اظهار شهادتین برای تحقق اخوت اسلامی و ترتب حقوق دینی با استناد به سیره قطعی رسول گرامی اسلام (ص) نیز قابل اثبات است، زیرا کفّاری که در جنگ&zwnj;ها به صرف پیروزی و غلبه مسلمانان اظهار شهادتین می&zwnj;کردند، یقیناً در قلب خود هیچ عقیده&zwnj;ای نداشتند، زیرا عقلاً محال است که با این سرعت و در حال جنگ برای یک کافر مشرک دلایلی برای اثبات حقانیت اسلام و لزوم تدیّن به این دین حادث و نمودار گردد، اما در عین حال در تمام جنگ&zwnj;ها پیامبر (ص) صرف شهادتین را کافی می&zwnj;دانست.(خوئی، سید ابوالقاسم، کتاب الطهاره، ج 3، ص 233؛ همو، مصباح الفقاهه، ج 3، ص 355)\r\n\r\nهمین مفهوم در کلمات امامان و فقهای اهل&zwnj;سنت نیز از آیه مذکور برداشت شده است، چنانکه شافعی و برخی دیگر بر حرمت مال و جان کسانی که صرفاً اظهار اسلام می&zwnj;کنندتأکیدمی&zwnj;ورزد و می&zwnj;گوید حتی منافقین نیز که از ترس کشته شدن اظهار اسلام می&zwnj;کنند برادر دینی محسوب شده و کیفر عناد قلبی آن&zwnj;ها در آخرت است.(شافعی، الام، ج 6، ص 179؛ همو، ج 7، ص 310؛ ابن حزم اندلسی، المحلی، ج 11، ص 216؛ شوکانی، نیل الاوطار، ج 9، ص 89؛ المبارکفوری، تحفه الاحوذی فی شرح الترمذی، چ 7، ص 290؛ همو، ج 9، ص 53)\r\n\r\nو این امر در تفاسیر اهل&zwnj;سنت نیز با شرح و بسط کامل مورد توجه واقع شده است.(سفیان ثوری، تفسیر الثوری، ص 279؛ طبری، ابن جریر، جامع البیان، ج 26، ص 182-184؛ واحدی نیشابوری، اسباب النزول الآیات، ص 265؛ قرطبی، الجامع الاحکام القرآن، ج 2، ص 134؛ همان، ج 6، ص 236؛ همان، ج 9، ص 176؛ همان، ج 10، ص 138؛ همان، ج 16، ص 348؛ ابن کثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج 4، ص 233؛ سیوطی، جلال الدین، الدر المنثور، ج 6، ص 99؛ شوکانی، فتح القدیر، ج 5، ص 67)\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمنبع: فصلنامه حبل المتین، پیش شماره دوم، تابستان 1391\r\n\r\n&nbsp;","content_html":"<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color:#FF0000;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">&nbsp;سید صادق سید حسینی</span></span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\">&nbsp;</p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">مدارای بین پیروان مذاهب اسلامی در مرتبه نخست با شناخت دایره مذاهب اسلامی و حدود اخوت دینی موضوعیت پیدا می&zwnj;کند؛&nbsp;فقها به طور مشترک تنها دو اصل توحید و نبوت را دو محور اساسی در تحقق اسلام مطرح کرده&zwnj;اند. دلیل ایشان، قرآن و احادیث متواتری است که از محوریت این دو در تعالیم نبوی و نیز تمایز جامعه اسلامی عصر رسالت سخن به میان آمده است و احادیث با ارتکاز متشرعه (ذهنیت مسلمانان) نیز منطبق است و اگر چه راویان متفاوتی در مذاهب مختلف دارند، ولی اتفاق نظر تمام متفکران اسلامی بر متن و محتوای مشترک آنان صحه می&zwnj;گذارد.</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">از جمله آیاتی که به نظر می&zwnj;آید دارای سیاق فقهی بوده و در صدد بیان اسلام ظاهری و شرعی است و در دلالت بر دخالت دو اصل توحید و نبوت در ماهیت اسلام به معنای فقهی آن دارد، آیات 14 و 15 سوره حجرات است:<br />\r\n&laquo;قَالَتِ الْأَعْرَ&zwnj;ابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَـکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّـهِ وَرَ&zwnj;سُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْ&zwnj;تَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّـهِ&raquo;<br />\r\nعرب&zwnj;های بادیه&zwnj;نشین گفتند: ایمان آوردیم، بگو: شما ایمان نیاورده&zwnj;اید ولی بگویید اسلام آورده&zwnj;ایم، اما هنوز ایمان وارد قلب شما نشده است! مؤمنان واقعی کسانی هستند که به خداوند و رسولش ایمان آورده&zwnj;اند، سپس هرگز شک و تردیدی به خود راه نداده و با اموال و جان&zwnj;های خود در راه خداوند جهاد کرده&zwnj;اند.</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">در این آیات به دلیل آن که بین اسلام و ایمان، تنها از جهت ظاهری بودن اسلامی و قلبی بودن ایمان تفکیک شده و از لحاظ اصولی که مسلمان و مؤمن می&zwnj;پذیرند تفاوتی قائل نشده است، هر تعریفی برای ایمان می&zwnj;تواندتعریفی برای اسلام ظاهری از جهت تعیین اصول محوری در تحقق اسلام تلقی شود و چون در آیه دوم، ماهیت ایمان و اعتقاد قلبی به دو اصل توحید و نبوت و و عدم تزلزل اعتقادی نسبت به آن&zwnj;ها در تمام عمر و در صحنه&zwnj;های کارزار زندگی، تعریف شده است، پس اسلام که در مقابل آن آمده، فقط پذیرش ظاهری و صوری همین دو اصل است.</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">در شأن نزول آیه آمده است که برخی از طایفه اسد در یکی از سال&zwnj;هایی که در اثر خشکی و قحطی معیشت بر آنان تنگ آمده بود نزد پیامبر آمده، گفتند: &laquo;ما به همراه فرزندان و خانواده و اموال خویش نزد تو آمدیم و با تو مانند طوایف دیگر نجنگیدیم و به تو ایمان آوردیم پس از اموال بیت&zwnj;المال به ما ببخش&raquo;، و به این ترتیب ایشان بر حضرت منت می&zwnj;گذارند و توقع داشتند ایشان توجه خاصی به آنان کند بی&zwnj;آن&zwnj;که قلباً تحولی در خویش ایجاد کنند. آنان هر چند در اثر فشار گرسنگی و سختی زندگی رو به مدینه آورده، مسلمان شدند و حتی خداوند نیز پیامبر را از اسلام بی&zwnj;محتوا و غیر واقعی آنان آگاه کرد، حضرت با آنان همچون مسلمانان برخورد می&zwnj;نمود.(محمد انصاری قرطبی، الجامع الاحکام القرآن، ج 16، ص 348؛ طبرسی، مجمع البیان، ج 9-10، ص 207)</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">برادری در اسلام وابسته به اثبات ایمان قلبی نیست(محقق کرکی، رسائل کرکی، ج 3، ص 172)&nbsp;بلکه امری ظاهری است که با اسلام آوردن هر فردی به نحوی که در قرآن بیان شده است،ثابت می&zwnj;شود و به دنبال آن حرمت آن باید حفظ شود.</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><img alt=\"\" src=\"http://okhowah.ir/file/5/attach201704173228466217342.jpg\" /></span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">مسلمان بودن که اخوت دینی و حقوق اسلامی را برای فرد به ارمغان می&zwnj;آورد، غیر از مؤمن بودن است و نباید انتظار داشت تا ایمان قلبی مسلمانی ثابت گردد و سپس به او احترام نموده و با وی به مدارا و محبت پرداخت.</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">همین اخوت دینی و برادری اسلامی است که باعث می&zwnj;شود حضرت علی (ع) با وجود اختلافات شدید سیاسی و عقیدتی پس از رحلت پیامبر(ص)، وضو گرفتن با آب به جای مانده از وضوی جماعت مسلمین را مقدم بر وضو گرفتن با هر آب گوارا و تمیز دیگری بداند و بر اهمیت معنوی جمع مسلمانان تأکید کند.(محقق سبزواری، ذخیره المعاد، ج 1، ص 152)</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">دلالت آیات مذکور بر فراگیری اخوت دینی بر اساس معیار ظاهری اسلام، حتی منتسب به کسانی که مستضعف فکری بوده و یارای فهم مفاهیم عقیدتی و رسیدن به مقامات معنوی و برخورداری از ایمان قلبی را ندارند، مورد تأکید بسیاری قرار گرفته است.(فاضل هندی، کشف اللثام، ج 1، ص 410؛ بحرالعلوم، سید محمد، بلغه الفقیه، ج 4، ص 184)&nbsp;و حتی از همین آیه لزوم برخورداری منافقین از حقوق اسلامی استفاده شده است و تا زمان اظهار اسلام، منافق نیز به عنوان برادر مسلمان شناخته می&zwnj;شود.(نجفی، محمد حسن، جواهر الکلام، ج 6، ص 59 فیکون الاسلام حینئذ عباره عن اظهار الشهادتین و التلبّس بشعار المسلمین و ان کان باطنه و اعتقاده فاسدا و هو المسمی بالمنافق؛ حکیم، سیدمحسن، مستمسک العروه، ج 2، ص 123؛ امام خمینی، کتاب الطهاره، ج 3، ص 343)</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">تفسیر این آیه به معیار بودن صرف اظهار شهادتین برای تحقق اخوت اسلامی و ترتب حقوق دینی با استناد به سیره قطعی رسول گرامی اسلام (ص) نیز قابل اثبات است، زیرا کفّاری که در جنگ&zwnj;ها به صرف پیروزی و غلبه مسلمانان اظهار شهادتین می&zwnj;کردند، یقیناً در قلب خود هیچ عقیده&zwnj;ای نداشتند، زیرا عقلاً محال است که با این سرعت و در حال جنگ برای یک کافر مشرک دلایلی برای اثبات حقانیت اسلام و لزوم تدیّن به این دین حادث و نمودار گردد، اما در عین حال در تمام جنگ&zwnj;ها پیامبر (ص) صرف شهادتین را کافی می&zwnj;دانست.(خوئی، سید ابوالقاسم، کتاب الطهاره، ج 3، ص 233؛ همو، مصباح الفقاهه، ج 3، ص 355)</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">همین مفهوم در کلمات امامان و فقهای اهل&zwnj;سنت نیز از آیه مذکور برداشت شده است، چنانکه شافعی و برخی دیگر بر حرمت مال و جان کسانی که صرفاً اظهار اسلام می&zwnj;کنندتأکیدمی&zwnj;ورزد و می&zwnj;گوید حتی منافقین نیز که از ترس کشته شدن اظهار اسلام می&zwnj;کنند برادر دینی محسوب شده و کیفر عناد قلبی آن&zwnj;ها در آخرت است.(شافعی، الام، ج 6، ص 179؛ همو، ج 7، ص 310؛ ابن حزم اندلسی، المحلی، ج 11، ص 216؛ شوکانی، نیل الاوطار، ج 9، ص 89؛ المبارکفوری، تحفه الاحوذی فی شرح الترمذی، چ 7، ص 290؛ همو، ج 9، ص 53)</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">و این امر در تفاسیر اهل&zwnj;سنت نیز با شرح و بسط کامل مورد توجه واقع شده است.(سفیان ثوری، تفسیر الثوری، ص 279؛ طبری، ابن جریر، جامع البیان، ج 26، ص 182-184؛ واحدی نیشابوری، اسباب النزول الآیات، ص 265؛ قرطبی، الجامع الاحکام القرآن، ج 2، ص 134؛ همان، ج 6، ص 236؛ همان، ج 9، ص 176؛ همان، ج 10، ص 138؛ همان، ج 16، ص 348؛ ابن کثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج 4، ص 233؛ سیوطی، جلال الدین، الدر المنثور، ج 6، ص 99؛ شوکانی، فتح القدیر، ج 5، ص 67)</span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\">&nbsp;</p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color:#FF8C00;\"><span style=\"font-size:14px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\">منبع: فصلنامه حبل المتین، پیش شماره دوم، تابستان 1391</span></span></span></p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\" style=\"text-align: justify;\">&nbsp;</p>","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2017-04-29 18:23:17","content_date_finish":"2017-04-29 18:23:17","content_date_register":"2017-04-29 18:45:07","content_date_last_edit":"2019-12-22 18:39:45","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"1","content_show_title_slider":"1","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"10064","tag_word":"اخوت,اخوت,اخوت,مدارا با مخالفان,مدارا با مخالفان,مدارا با مخالفان,قرآن,قرآن,قرآن,مذاهب اسلامی,مذاهب اسلامی,مذاهب اسلامی,تعریف مذاهب اسلامی,تعریف مذاهب اسلامی,تعریف مذاهب اسلامی,اسلام و ایمان,اسلام و ایمان,اسلام و ایمان,سید صادق سید حسینی,سید صادق سید حسینی,سید صادق سید حسینی","tag_service":"0","tag_total":"18","tag_soundex":"","attach_token":2753949806,"attach_date_register":"2017-04-29 21:59:34","attach_id":17341,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"720","attach_img_height":"430","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"1","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"10613","visit_date_last":"2026-05-27 00:23:30","attach_title":"تعریف مذاهب اسلامی و معیار اخوت دینی \r\n\r\nبخش اول-از دیدگاه قرآن 2","node_title":"اندیشه تقریب,سیره اهل بیت(ع),مهم","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":469, \"left\":89, \"right\":90},{\"node_id\":829, \"left\":39, \"right\":40},{\"node_id\":831, \"left\":43, \"right\":44}]","node_number":"21","allowable_node":"21","img_src":"./cache/5/attach/201704/17341_2753949806_720_430.jpg"}]]