[[{"content_id":12672,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"370","user_id":"405","view_accesslevel_id":"0","edit_accesslevel_id":"0","delete_accesslevel_id":"0","editor_id":"405","content_title":"اتحاد در کلام طه جابر العلوانی \r\n\r\nایجاد وحدت ضرورتی حتمیست","content_number":"","content_date_event":"2016-07-12 11:13:04","content_summary":"باید دانست که تنها افراد توانا و یکتاپرست واقعی هستند که می توانند به اسلام خدمت کنند. افرادی که توانایی رویارویی با چالش ها را دارند. کسانی که از صلابت کافی و استقامت لازم برخوردار می باشند. همانطور که می دانیم مراحل روند حاکمیت غربی منجر به این شده است که اتحادها از بین رفته و هر منطقه مختص فرد یا گروه خاصی شود ، ملی گرایی بوجود آید و اینکه هر طرف متمرکز امور خود باشد.","content_summary_fill":"1","content_body":"* طه جابر العلوانی\r\n\r\n \r\n\r\nتشویق، تقویت و یاری برای تحقق اتحاد\r\n\r\n♦ بعضی از مردم عاشق کارهای سخت هستند. اگر بین دو کار حق انتخاب داشته باشند، سخت ترین کار را انتخاب می کنند. در صورتی که پیامبر اکرم (ص) در اینگونه مواقع ، آسان ترین کار را انتخاب می کردند – البته اگر آسان ترین کار گناه نبود - در عالم واقع می بینیم که امت اسلامی و ملت عربی دچار فروپاشی، چندپارگی، فردگرایی، منیّت و ترجیح دادن دشمن بر خودی و دوستان می باشد.\r\n\r\nتَرک و کنار زدن برادران دینی و تنی چیزی ست که همه شاهد آن هستیم. همه ما شرایط بدی را که امت اسلامی در آن است می دانیم و به همین خاطر است که دائماً داد از میسور می زنیم. میسور قاعده ای فقهی است که می گوید: المیسور لایسقط بالمعسور (یعنی هر عملی که از عهده انسان برمی آید، به واسطه عملی که از عهده انسان خارج است ، ساقط نمی شود. «توضیح : مثلاً اگر انسان نمی تواند یک جزء از نماز را انجام دهد ، دلیل نمی شود که همه آنرا ترک کند. بلکه باید مقداری را که می تواند انجام دهد»).\r\n\r\nبنابراین هرگاه منطقه یا کشوری از کشورهای عربی بتواند به اتحاد و یکپارچگی منطقه ای دست یابد که باعث تقویت روابط شهروندانش، نزدیک شدن و همبستگی آنها با هم می شود و نهاد این کشور را از تکه تکه شدن و چندپارگی حفظ می کند، نباید تا زمانی که جایگزینی برای آن وجود ندارد این اتحاد را نادیده گرفت و اگر بوجود آمدن این اتحاد منطقه ای ممکن باشد، دعوت کنندگان به آن به پا خیزند و ببینیم که مردم آن را پذیرفته و از آن استقبال کرده اند، باید مُنادیان، آن را در تحقق این اتحاد تشویق، تقویت و یاری کنیم تا گامی در این راه برداشته باشیم. چرا که این کار عقلاء ست. در مقابل، این کلام نه سیاستمدارانه است و نه زیرکانه که بگوییم: ندای وحدت سر نمی دهیم مگر اینکه اسلامی فراگیر و جهانی باشد.\r\n\r\nاتحادهای از بین رفته ی مصر، لیبی و سودان\r\n\r\n♦ باید دانست که تنها افراد توانا و یکتاپرست واقعی هستند که می توانند به اسلام خدمت کنند. افرادی که توانایی رویارویی با چالش ها را دارند. کسانی که از صلابت کافی و استقامت لازم برخوردار می باشند. همانطور که می دانیم مراحل روند حاکمیت غربی منجر به این شده است که اتحادها از بین رفته و هر منطقه مختص فرد یا گروه خاصی شود، ملی گرایی بوجود آید و اینکه هر طرف متمرکز امور خود باشد. از دیگر نتائج این حاکیمت این است که مردم و به خصوص اعراب ، مسلمانان و مردم کشورهای تحت استعمار از ساختن بزرگترین نهاد ها دور بمانند. از جمله ی این اتحادهای از بین رفته، اتحاد فدرالی یا کونفدرالی بین مصر و لیبی و سودان است. مرزهای مشترک، منافع آشکار و به هم گره خورده ای هر یک از این سه سرزمین با هم دارند، سبب می شود که در همان اول کار دست رد به سینه این ندای دعوت به اتحاد و همبستگی نخورد. \r\n\r\nپنجاه سال قبل مصر و سودان در شمال و جنوب صحرا، باهم متحد بودند و پادشاه مصر، پادشاه مصر و سودان نامیده می شد و اگر سودان با مصر متحد باقی می ماند، امروزه بخش های جنوبی خود را از دست نمی داد. و این در حالی ست که هم اکنون هم زمینه برای از دست دادن دیگر سرزمین های آن فراهم است. حکومت هایی در سودان به وجود آمدند که اعلام می کردند اسلامی هستند و قصد دارند که شریعت اسلامی را پیاده کنند اما هیچ کدام از آنها حتی یک گام هم در جهت بازسازی این اتحاد برنداشتند و ثمره ای برجای نگذاشته اند. جز این که امروزه سودان آماده ازهم پاشیدگی است. آیا این جدایی و از هم پاشیدگی به نفع مصری ها یا سودانی هاست؟! یا به نفع مسلمان ها یا مسیحی هاست؟! خیر- به نفع دشمنان این دو کشور است.\r\n\r\nبحران لیبی و عراق\r\n\r\n♦ در لیبی قذافی تابع فرمانروایان مصر بوده و پشت سر آنها حرکت می کرد و قصد داشت لیبی و مصر را متحد کند. اما با مخالفت روبرو شد و عبدالناصر از او خواست کمی درنگ و تأمل کند. درست مثل این خواسته در زمان السادات (به نظر محمد أنور السادات ، رئیس جمهور سوم مصر) مطرح شد و بسیاری در صدق نیت او شک کردند در نتیجه قذافی به کنار رفت. آری! این لیبی است سرزمینی که بسیاری از اروپاییان دندان طمع برای آن تیز کرده اند و نفت و دیگر ثروت های آن را می خواهند. اگر رهبران و ملت ها اراده ای قوی داشتند و بین این سه مملکت یعنی مصر ، لیبی و سودان اتحاد برقرار می کردند، هرگز اوضاع لیبی به این شکل بحران زده و دردناکی که امروز شاهد آن هستیم نمی رسید.\r\n\r\nهمین طور در عراق هم گفته شد اتحاد هلال حاصلخیز (یا "داس بارور" )، توطئه است - که ای کاش این اتحاد پیروز می شد - زیرا اگر به پیروزی می رسید، عراق و سوریه نهادی یکپارچه می شدند که در سایه آن عراق از بین نمی رفت و سوریه تکه تکه نمی گشت و آنچه را الآن از دست داده ایم ، از دست نمی دادیم.\r\n\r\nاگر فرزندان ما این قانون طلایی را یاد می گرفتند که "المیسور لایسقط بالمعسور" (توضیح آن گذشت) و ما هم به آن عمل می کردیم و به سراغ کاری که از عهده آن برمی آمدیم و در حد توانمان بود می رفتیم، می توانستیم بسیاری از چیزهایی که از دست داده ایم را نجات دهیم.\r\n\r\nانس و الفت برای تعاون و همکاری\r\n\r\n♦ عده ای از مردم شعار دادن را ترجیح می دهند - حتی اگر محقق هم نشود - و در بوق و کرنا می کنند که مهم این است یک خلیفه باشد تا مسلمانان سنگینی و وقار خود را در این عالم حفظ کنند. البته آرزوی من هم این است که مسلمانان وقار داشته و در همه دوران ها ، وزنه ای سنگین و مؤثر در جهان باشند. و اگر وقار و تاثیر مطلوب در این مرحله ی به خصوص ممکن نباشد، باید همین مقدار موجود را پذیرفته و سعی و کوشش مان را در جهت کمال و تعالی آن قرار دهیم. این چیزی ست که منطق اسلامی به ما می گوید و چیزی ست که از قرآن مجید آموخته ایم و پایه های سنت تدریج و مرحله مرحله پیش رفتن را محکم می کند بلکه این همان چیزی ست که از سنت رسول خدا (ص) آموخته ایم.\r\n\r\nبنابراین زمانی که به عرب ها می گوییم: "بیایید بین کشورهای عربی مان شبکه ارتباطات و اتصالات تأسیس کنیم و منافع کشاورزی، تجاری و اقتصادی بنا نهیم"، منظورمان این است که مردم یکدیگر را بشناسند و با هم انس و الفت بگیرند تا بعد از این شناخت و الفت، تعاون و همکاری بوجود آید برای رسیدن به دایره برادری. برادری ای که ناگزیر از دست یابی به آن هستیم.\r\n\r\nحرف خود را می گویم و از خداوند برای خود و شما طلب مغفرت می کنم.\r\n\r\n ","content_html":"

\"\" * طه جابر العلوانی

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

تشویق، تقویت و یاری برای تحقق اتحاد

\r\n\r\n

♦ بعضی از مردم عاشق کارهای سخت هستند. اگر بین دو کار حق انتخاب داشته باشند، سخت ترین کار را انتخاب می کنند. در صورتی که پیامبر اکرم (ص) در اینگونه مواقع ، آسان ترین کار را انتخاب می کردند – البته اگر آسان ترین کار گناه نبود - در عالم واقع می بینیم که امت اسلامی و ملت عربی دچار فروپاشی، چندپارگی، فردگرایی، منیّت و ترجیح دادن دشمن بر خودی و دوستان می باشد.

\r\n\r\n

تَرک و کنار زدن برادران دینی و تنی چیزی ست که همه شاهد آن هستیم. همه ما شرایط بدی را که امت اسلامی در آن است می دانیم و به همین خاطر است که دائماً داد از میسور می زنیم. میسور قاعده ای فقهی است که می گوید: المیسور لایسقط بالمعسور (یعنی هر عملی که از عهده انسان برمی آید، به واسطه عملی که از عهده انسان خارج است ، ساقط نمی شود. «توضیح : مثلاً اگر انسان نمی تواند یک جزء از نماز را انجام دهد ، دلیل نمی شود که همه آنرا ترک کند. بلکه باید مقداری را که می تواند انجام دهد»).

\r\n\r\n

بنابراین هرگاه منطقه یا کشوری از کشورهای عربی بتواند به اتحاد و یکپارچگی منطقه ای دست یابد که باعث تقویت روابط شهروندانش، نزدیک شدن و همبستگی آنها با هم می شود و نهاد این کشور را از تکه تکه شدن و چندپارگی حفظ می کند، نباید تا زمانی که جایگزینی برای آن وجود ندارد این اتحاد را نادیده گرفت و اگر بوجود آمدن این اتحاد منطقه ای ممکن باشد، دعوت کنندگان به آن به پا خیزند و ببینیم که مردم آن را پذیرفته و از آن استقبال کرده اند، باید مُنادیان، آن را در تحقق این اتحاد تشویق، تقویت و یاری کنیم تا گامی در این راه برداشته باشیم. چرا که این کار عقلاء ست. در مقابل، این کلام نه سیاستمدارانه است و نه زیرکانه که بگوییم: ندای وحدت سر نمی دهیم مگر اینکه اسلامی فراگیر و جهانی باشد.

\r\n\r\n

اتحادهای از بین رفته ی مصر، لیبی و سودان

\r\n\r\n

♦ باید دانست که تنها افراد توانا و یکتاپرست واقعی هستند که می توانند به اسلام خدمت کنند. افرادی که توانایی رویارویی با چالش ها را دارند. کسانی که از صلابت کافی و استقامت لازم برخوردار می باشند. همانطور که می دانیم مراحل روند حاکمیت غربی منجر به این شده است که اتحادها از بین رفته و هر منطقه مختص فرد یا گروه خاصی شود، ملی گرایی بوجود آید و اینکه هر طرف متمرکز امور خود باشد. از دیگر نتائج این حاکیمت این است که مردم و به خصوص اعراب ، مسلمانان و مردم کشورهای تحت استعمار از ساختن بزرگترین نهاد ها دور بمانند. از جمله ی این اتحادهای از بین رفته، اتحاد فدرالی یا کونفدرالی بین مصر و لیبی و سودان است. مرزهای مشترک، منافع آشکار و به هم گره خورده ای هر یک از این سه سرزمین با هم دارند، سبب می شود که در همان اول کار دست رد به سینه این ندای دعوت به اتحاد و همبستگی نخورد.

\r\n\r\n

پنجاه سال قبل مصر و سودان در شمال و جنوب صحرا، باهم متحد بودند و پادشاه مصر، پادشاه مصر و سودان نامیده می شد و اگر سودان با مصر متحد باقی می ماند، امروزه بخش های جنوبی خود را از دست نمی داد. و این در حالی ست که هم اکنون هم زمینه برای از دست دادن دیگر سرزمین های آن فراهم است. حکومت هایی در سودان به وجود آمدند که اعلام می کردند اسلامی هستند و قصد دارند که شریعت اسلامی را پیاده کنند اما هیچ کدام از آنها حتی یک گام هم در جهت بازسازی این اتحاد برنداشتند و ثمره ای برجای نگذاشته اند. جز این که امروزه سودان آماده ازهم پاشیدگی است. آیا این جدایی و از هم پاشیدگی به نفع مصری ها یا سودانی هاست؟! یا به نفع مسلمان ها یا مسیحی هاست؟! خیر- به نفع دشمنان این دو کشور است.

\r\n\r\n

بحران لیبی و عراق

\r\n\r\n

♦ در لیبی قذافی تابع فرمانروایان مصر بوده و پشت سر آنها حرکت می کرد و قصد داشت لیبی و مصر را متحد کند. اما با مخالفت روبرو شد و عبدالناصر از او خواست کمی درنگ و تأمل کند. درست مثل این خواسته در زمان السادات (به نظر محمد أنور السادات ، رئیس جمهور سوم مصر) مطرح شد و بسیاری در صدق نیت او شک کردند در نتیجه قذافی به کنار رفت. آری! این لیبی است سرزمینی که بسیاری از اروپاییان دندان طمع برای آن تیز کرده اند و نفت و دیگر ثروت های آن را می خواهند. اگر رهبران و ملت ها اراده ای قوی داشتند و بین این سه مملکت یعنی مصر ، لیبی و سودان اتحاد برقرار می کردند، هرگز اوضاع لیبی به این شکل بحران زده و دردناکی که امروز شاهد آن هستیم نمی رسید.

\r\n\r\n

همین طور در عراق هم گفته شد اتحاد هلال حاصلخیز (یا "داس بارور" )، توطئه است - که ای کاش این اتحاد پیروز می شد - زیرا اگر به پیروزی می رسید، عراق و سوریه نهادی یکپارچه می شدند که در سایه آن عراق از بین نمی رفت و سوریه تکه تکه نمی گشت و آنچه را الآن از دست داده ایم ، از دست نمی دادیم.

\r\n\r\n

اگر فرزندان ما این قانون طلایی را یاد می گرفتند که "المیسور لایسقط بالمعسور" (توضیح آن گذشت) و ما هم به آن عمل می کردیم و به سراغ کاری که از عهده آن برمی آمدیم و در حد توانمان بود می رفتیم، می توانستیم بسیاری از چیزهایی که از دست داده ایم را نجات دهیم.

\r\n\r\n

انس و الفت برای تعاون و همکاری

\r\n\r\n

♦ عده ای از مردم شعار دادن را ترجیح می دهند - حتی اگر محقق هم نشود - و در بوق و کرنا می کنند که مهم این است یک خلیفه باشد تا مسلمانان سنگینی و وقار خود را در این عالم حفظ کنند. البته آرزوی من هم این است که مسلمانان وقار داشته و در همه دوران ها ، وزنه ای سنگین و مؤثر در جهان باشند. و اگر وقار و تاثیر مطلوب در این مرحله ی به خصوص ممکن نباشد، باید همین مقدار موجود را پذیرفته و سعی و کوشش مان را در جهت کمال و تعالی آن قرار دهیم. این چیزی ست که منطق اسلامی به ما می گوید و چیزی ست که از قرآن مجید آموخته ایم و پایه های سنت تدریج و مرحله مرحله پیش رفتن را محکم می کند بلکه این همان چیزی ست که از سنت رسول خدا (ص) آموخته ایم.

\r\n\r\n

بنابراین زمانی که به عرب ها می گوییم: "بیایید بین کشورهای عربی مان شبکه ارتباطات و اتصالات تأسیس کنیم و منافع کشاورزی، تجاری و اقتصادی بنا نهیم"، منظورمان این است که مردم یکدیگر را بشناسند و با هم انس و الفت بگیرند تا بعد از این شناخت و الفت، تعاون و همکاری بوجود آید برای رسیدن به دایره برادری. برادری ای که ناگزیر از دست یابی به آن هستیم.

\r\n\r\n

حرف خود را می گویم و از خداوند برای خود و شما طلب مغفرت می کنم.

\r\n\r\n

 

","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2016-07-12 11:13:04","content_date_finish":"2016-07-12 11:13:04","content_date_register":"2016-07-12 11:59:04","content_date_last_edit":"2019-12-02 19:30:56","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"1","content_show_title_slider":"1","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"10509","tag_word":"مصر,مصر,مصر,مصر,امت اسلامی,امت اسلامی,امت اسلامی,امت اسلامی,عراق,عراق,عراق,عراق,لیبی,لیبی,لیبی,لیبی,طه جابر العلوانی,طه جابر العلوانی,طه جابر العلوانی,طه جابر العلوانی,سودان,سودان,سودان,سودان,اتحاد اسلامی,اتحاد اسلامی,اتحاد اسلامی,اتحاد اسلامی","tag_service":"0","tag_total":"23","tag_soundex":"","attach_token":3492857586,"attach_date_register":"2016-07-12 11:57:06","attach_id":15853,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"2999","attach_img_height":"1742","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"0","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"8371","visit_date_last":"2026-05-27 00:22:51","attach_title":"ایجاد وحدت ضرورتی حتمی ست 2","node_title":"اندیشه تقریب,برادری,برگزیده,وحدت در تاریخ","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":459, \"left\":5, \"right\":6},{\"node_id\":468, \"left\":87, \"right\":88},{\"node_id\":830, \"left\":41, \"right\":42},{\"node_id\":831, \"left\":43, \"right\":44}]","node_number":"28","allowable_node":"28","img_src":"./cache/5/attach/201607/15853_3492857586_2999_1742.jpg"}]]