[[{"content_id":11096,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"505","user_id":"1","view_accesslevel_id":"1","edit_accesslevel_id":"1","delete_accesslevel_id":"1","editor_id":"405","content_title":"جنایات آمریکا\r\n\r\nسرو غذای آمریکایی با خون صدها هزار نفر از اهالی کامبوج و لائوس!","content_number":"0","content_date_event":"2015-11-03 03:36:00","content_summary":"بر اساس تخمین های رسمی، در این حملات هوایی شدید و گسترده، 350000 غیرنظامی در لائوس و 600000 غیرنظامی در کامبوج کشته شدند و البته این ارقام اغراق آمیز هم نیست. شمار آوارگان و پناهندگان چندین برابر آمار کشته شدگان است. به علاوه استفاده فراگیر از مواد شیمیایی سمی در حملات بر سلامتی مردم تاثیری وخیم گذاشت. طبیعی است که کودکان، مادران در دوره شیردهی، افراد مسن و معلولان نخستین کسانی بودند که آسیب دیدند. این آسیب های جسمانی هنوز پیامدهای وخیمی به بار می آورد.","content_summary_fill":"1","content_body":"&nbsp;آمریکایی ها در جریان حمله به ویتنام، به کشتار مردم و ویرانی این کشور بسنده نکرده و دو کشور همسایه آن یعنی کامبوج و لائوس را نیز هدف حملات وحشیانه خود قرار دادند. حملاتی کور که نظامی و غیرنظامی نمی شناخت و به شکل بی رحمانه ای به کشتار غیرنظامیان بی گناه می پرداخت.&nbsp;\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\nکریستوفر هیچنس در کتاب &laquo;جنایات آقای کسینجر&raquo; به افشای جنایات جنگی کسی می پردازد که برنده جایزه صلح نوبل هم هست. او در بخشی از افشاگری های خود به عملیاتی جنایتکارانه در کامبوج و لائوس اشاره می کند که کسینجر در آن نقشی اساسی دارد. او می نویسد:&nbsp;\r\n\r\nدر اینجا باید با نوعی انزجار، از یک &laquo;صورت غذای&raquo; مشمئزکننده صحبت کرد چرا که نام رمز حملات برنامه ریزی شده به کامبوج &laquo;صبحانه&raquo;، &laquo;نهار&raquo;، &laquo;عصرانه&raquo;، &laquo;شام&raquo; و &laquo;دسر&raquo; بود. این حملات با بمب افکن های &laquo;بی &ndash; 52&raquo; صورت می گرفت و لازم است خاطرنشان کنم این نوع بمب افکن ها در ارتفاعی آنچنان بالا پرواز می کنند که از زمین قابل رویت نیستند و چندین تن بمب بسیار قوی حمل می کنند.&nbsp;\r\n\r\nبه دلیل پرواز در ارتفاع بالا کسی از نزدیک شدن این هواپیماها مطلع نمی شود و آنها از کمترین دقت در &laquo;انتخاب&raquo; اهداف خود و یا کوچکترین هدف گیری عاجزند. بین ماه مارس 1969 و ماه مه 1970، 3630 مورد حمله هوایی این چنینی بر فراز مرز کامبوج صورت گرفت...&nbsp;\r\n\r\nبر اساس تخمین های رسمی، در این حملات هوایی شدید و گسترده، 350000 غیرنظامی در لائوس و 600000 غیرنظامی در کامبوج کشته شدند و البته این ارقام اغراق آمیز هم نیست. شمار آوارگان و پناهندگان چندین برابر آمار کشته شدگان است. به علاوه استفاده فراگیر از مواد شیمیایی سمی در حملات بر سلامتی مردم تاثیری وخیم گذاشت. طبیعی است که کودکان، مادران در دوره شیردهی، افراد مسن و معلولان نخستین کسانی بودند که آسیب دیدند. این آسیب های جسمانی هنوز پیامدهای وخیمی به بار می آورد. (جنایات آقای کسینجر، ص 61 &ndash; 63)&nbsp;\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\nکریستوفر هیچنس در ادامه به نکته جالب و البته انزجارآوری اشاره می کند. او می گوید طبق آمارهای رسمی آمریکایی ها، تعداد تلفات ویتنامی ها در جنگ از کل تعداد سربازان این کشور بسیار بیشتر است! او همچنین آمارهای وحشتناکی از کشتارهای سربازان آمریکایی برملا می کند:&nbsp;\r\n\r\nیکی از دلایلی که فرماندهی آمریکا در آسیای جنوب شرقی بلاخره از شمارش انزجارآور اجساد که امری رایج بود، دست برداشت این بود که مجموع ارقام به دست آمده دیگر مصیبت بار شده بود. گاهی مجموع کشته های &laquo;دشمن&raquo; در مقایسه با تعداد &laquo;دشمنان&raquo; که اعلام شده بود در منطقه هستند، بیشتر بود. با وجود این،جنگ هربار با اعلام اهداف کمی جدید که باید به آنها می رسیدند ادامه می یافت.&nbsp;\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\nآمار رسمی کشته ها بین نخستین مورد توقف بمباران ها، در دوران ریاست جمهوری لیندون جانسون در ماه مارس 1968 و 26 فوریه 1972 به گفته پنتاگون به شرح زیر است:&nbsp;\r\n\r\nتلفات آمریکایی ها: 31205&nbsp;\r\n\r\nتلفات ارتش منظم ویتنام جنوبی: 86101&nbsp;\r\n\r\nتلفات دشمن: 475609&nbsp;\r\n\r\nکمیته فرعی پناهندگان مجلس سنا نیز به نوبه خود آماری ارائه داد حاکی از اینکه در این چهار سال شمار غیرنظامیان کشته، مجروح یا آواره از مرز 3 میلیون نفر فراتر می رود.&nbsp;\r\n\r\nظرف این چهار سال آمریکا حدود 4500000 تن مواد منفجره سنگین بر روی هندوچین فروریخت و تازه این رقم شامل مواد شیمیایی و آفت کش که در منطقه فروریخته شد نمی شود. بر اساس تتخمین های پنتاگون درجنگ جهانی دوم میزان مواد منفجره به کار رفته در بمباران ها از مرز 2044000 تن &laquo;فراتر نرفت&raquo;.&nbsp;\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\nاما آدم ربایی یا قتل 35708 غیرنظامی ویتنامی را که در چارچوب برنامه ضدچریکی سازمان سیا موسوم به &laquo;فنیکس&raquo; طی دو سال و نیم در دوران دولت نیکسون &ndash; کسینجر صورت گرفت باید در زیر چه عنوانی قرار داد؟ البته این آمار علاوه بر اقداماتی است که دولت های قبلی آمریکا در این زمنیه ها انجام دادند.(جنایات آقای کسینجر، ص 69 -70)&nbsp;","content_html":"<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">&nbsp;آمریکایی ها در جریان حمله به ویتنام، به کشتار مردم و ویرانی این کشور بسنده نکرده و دو کشور همسایه آن یعنی کامبوج و لائوس را نیز هدف حملات وحشیانه خود قرار دادند. حملاتی کور که نظامی و غیرنظامی نمی شناخت و به شکل بی رحمانه ای به کشتار غیرنظامیان بی گناه می پرداخت.&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: center;\">\r\n<div style=\"margin: 20px 0px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\"><img src=\"/file/5/attach/201509/13591_2923766384.jpg\" style=\"width: 100%; height: 100%;\" /></span></span></div>\r\n</div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">کریستوفر هیچنس در کتاب &laquo;جنایات آقای کسینجر&raquo; به افشای جنایات جنگی کسی می پردازد که برنده جایزه صلح نوبل هم هست. او در بخشی از افشاگری های خود به عملیاتی جنایتکارانه در کامبوج و لائوس اشاره می کند که کسینجر در آن نقشی اساسی دارد. او می نویسد:&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">در اینجا باید با نوعی انزجار، از یک &laquo;صورت غذای&raquo; مشمئزکننده صحبت کرد چرا که نام رمز حملات برنامه ریزی شده به کامبوج &laquo;صبحانه&raquo;، &laquo;نهار&raquo;، &laquo;عصرانه&raquo;، &laquo;شام&raquo; و &laquo;دسر&raquo; بود. این حملات با بمب افکن های &laquo;بی &ndash; 52&raquo; صورت می گرفت و لازم است خاطرنشان کنم این نوع بمب افکن ها در ارتفاعی آنچنان بالا پرواز می کنند که از زمین قابل رویت نیستند و چندین تن بمب بسیار قوی حمل می کنند.&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">به دلیل پرواز در ارتفاع بالا کسی از نزدیک شدن این هواپیماها مطلع نمی شود و آنها از کمترین دقت در &laquo;انتخاب&raquo; اهداف خود و یا کوچکترین هدف گیری عاجزند. بین ماه مارس 1969 و ماه مه 1970، 3630 مورد حمله هوایی این چنینی بر فراز مرز کامبوج صورت گرفت...&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">بر اساس تخمین های رسمی، در این حملات هوایی شدید و گسترده، 350000 غیرنظامی در لائوس و 600000 غیرنظامی در کامبوج کشته شدند و البته این ارقام اغراق آمیز هم نیست. شمار آوارگان و پناهندگان چندین برابر آمار کشته شدگان است. به علاوه استفاده فراگیر از مواد شیمیایی سمی در حملات بر سلامتی مردم تاثیری وخیم گذاشت. طبیعی است که کودکان، مادران در دوره شیردهی، افراد مسن و معلولان نخستین کسانی بودند که آسیب دیدند. این آسیب های جسمانی هنوز پیامدهای وخیمی به بار می آورد. (جنایات آقای کسینجر، ص 61 &ndash; 63)&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: center;\">\r\n<div style=\"margin: 20px 0px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\"><img src=\"/file/5/attach/201509/13589_2816346882.jpg\" style=\"width: 100%; height: 100%;\" /></span></span></div>\r\n</div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">کریستوفر هیچنس در ادامه به نکته جالب و البته انزجارآوری اشاره می کند. او می گوید طبق آمارهای رسمی آمریکایی ها، تعداد تلفات ویتنامی ها در جنگ از کل تعداد سربازان این کشور بسیار بیشتر است! او همچنین آمارهای وحشتناکی از کشتارهای سربازان آمریکایی برملا می کند:&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">یکی از دلایلی که فرماندهی آمریکا در آسیای جنوب شرقی بلاخره از شمارش انزجارآور اجساد که امری رایج بود، دست برداشت این بود که مجموع ارقام به دست آمده دیگر مصیبت بار شده بود. گاهی مجموع کشته های &laquo;دشمن&raquo; در مقایسه با تعداد &laquo;دشمنان&raquo; که اعلام شده بود در منطقه هستند، بیشتر بود. با وجود این،جنگ هربار با اعلام اهداف کمی جدید که باید به آنها می رسیدند ادامه می یافت.&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: center;\">\r\n<div style=\"margin: 20px 0px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\"><img src=\"/file/5/attach/201509/13573_1936934462.jpg\" style=\"width: 100%; height: 100%;\" /></span></span></div>\r\n</div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">آمار رسمی کشته ها بین نخستین مورد توقف بمباران ها، در دوران ریاست جمهوری لیندون جانسون در ماه مارس 1968 و 26 فوریه 1972 به گفته پنتاگون به شرح زیر است:&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">تلفات آمریکایی ها: 31205&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">تلفات ارتش منظم ویتنام جنوبی: 86101&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">تلفات دشمن: 475609&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">کمیته فرعی پناهندگان مجلس سنا نیز به نوبه خود آماری ارائه داد حاکی از اینکه در این چهار سال شمار غیرنظامیان کشته، مجروح یا آواره از مرز 3 میلیون نفر فراتر می رود.&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">ظرف این چهار سال آمریکا حدود 4500000 تن مواد منفجره سنگین بر روی هندوچین فروریخت و تازه این رقم شامل مواد شیمیایی و آفت کش که در منطقه فروریخته شد نمی شود. بر اساس تتخمین های پنتاگون درجنگ جهانی دوم میزان مواد منفجره به کار رفته در بمباران ها از مرز 2044000 تن &laquo;فراتر نرفت&raquo;.&nbsp;</span></span></div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: center;\">\r\n<div style=\"margin: 20px 0px;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\"><img src=\"/file/5/attach/201509/13569_2422184336.jpg\" style=\"width: 100%; height: 100%;\" /></span></span></div>\r\n</div>\r\n\r\n<div style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-family:iransansn;\"><span style=\"font-size:14px;\">اما آدم ربایی یا قتل 35708 غیرنظامی ویتنامی را که در چارچوب برنامه ضدچریکی سازمان سیا موسوم به &laquo;فنیکس&raquo; طی دو سال و نیم در دوران دولت نیکسون &ndash; کسینجر صورت گرفت باید در زیر چه عنوانی قرار داد؟ البته این آمار علاوه بر اقداماتی است که دولت های قبلی آمریکا در این زمنیه ها انجام دادند.(جنایات آقای کسینجر، ص 69 -70)&nbsp;</span></span></div>","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2015-11-03 03:36:00","content_date_finish":"2015-11-03 03:36:00","content_date_register":"2015-09-23 12:45:56","content_date_last_edit":"2019-11-09 19:16:15","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"0","content_show_title_slider":"0","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"11861","tag_word":"جنایات آمریکا,جنایات آمریکا","tag_service":"0","tag_total":"21","tag_soundex":"","attach_token":3115914186,"attach_date_register":"2015-09-22 10:20:31","attach_id":13572,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"690","attach_img_height":"469","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"0","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"11569","visit_date_last":"2026-05-27 02:18:54","attach_title":"جنگ ویتنام","node_title":"برگزیده,جهان نما","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":468, \"left\":87, \"right\":88},{\"node_id\":832, \"left\":35, \"right\":36}]","node_number":"2","allowable_node":"2","img_src":"./cache/5/attach/201509/13572_3115914186_690_469.jpg"}]]