[[{"content_id":10683,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"484","user_id":"1","view_accesslevel_id":"1","edit_accesslevel_id":"1","delete_accesslevel_id":"1","editor_id":"405","content_title":"لحظه نگاری هایی از کاروان سرزمین برادری در سیستان و بلوچستان\r\n\r\nتا به حال این قدر عالم و طلبۀ اهل سنت یک جا ندیده بودم!","content_number":"0","content_date_event":"2015-02-24 10:26:57","content_summary":"آخرهای دیدار که قرار شد فرزند شهید شوشتری تندیس سرزمین برادری را اهدا کند، پدر شهید تازه فهمید که او فرزند شهید شوشتری است. او را بغل کرد و اشک در چشمانش حلقه زد. \r\nدرود بر روح شهید نورعلی شوشتری که بعد از گذشت چند سال از شهادتش، هنوز در دل اهالی سیستان و بلوچستان جای دارد.","content_summary_fill":"1","content_body":"مصیب علی اکبر زاده \r\n\r\n \r\n\r\nمیهمانان وقت شناس \r\n\r\nدیشب یکی دو ساعت بیشتر نتوانستیم بخوابیم. خروس ها هنوز خواب بودند که راه افتادیم طرف فرودگاه مهرآباد. با تجربۀ کاروان گلستان، فکر می کردیم باید برویم جلو هواپیما بخوابیم و اجازۀ حرکت ندهیم، تا مهمان ها برسند. سلانه سلانه از تاکسی پیاده شدیم و رفتیم سمت سالن انتظار که دیدیم محمدحسین قدمی نازنین نشسته است روی صندلی های انتظار. ساعت پنج نشده، محمدرضا شهیدی فر، حسین دهباشی، حجت الاسلام الویری، محمدحسین حقیقی، محسن حسام مظاهری و حجت الاسلام مهدی همازاده فرودگاه بودند و تیم رسانه ای هنوز نرسیده بود! (به جز امین میرزایی، عکاس مهربان، که از استرس اینکه خواب بماند، دیشب را نخوابیده بود.) جالب این بود که هر کدام از مهمان ها می رسیدند، جلو می آمدند و دست می دادند و خودشان را معرفی می کردند. مثلا: سلام، امیرخانی هستم! الکی. مثلاً ما آن ها را نمی شناسیم! \r\n\r\nخانم رجایی فر، صبح خروس خوان هم مادرانه به فکر اعضای کاروان بود و با بسته ای از شکلات آمد و بین اعضای کاروان تُخس کرد تا ناشتایی اذیت شان نکند. \r\n\r\nتا ساعت شش شود، آرام آرام بچه های رسانه ای رسیدند. \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\nعکس با پرچم ایران \r\n\r\nشورانگیزترین لحظه های کاروان، عکس با پرچم ایران است. در همایش مذاهب اسلامی، مجری برنامه اعلام کرد که اعضای کاروان سرزمین برادری و چند نفر از حاضران در مجلس روی سن بیایند تا با پرچم ایران عکس بگیرند. کل سالن به دو قسمت تقسیم شد: کسانی که روی سن بودند و کسانی که عکس می گرفتند. یکی دو نفر از اعضای کاروان هم فرصت حضور در عکس را پیدا کردند! \r\n\r\nدر دانشگاه سیستان وبلوچستان، اوضاع کمی بهتر بود، نه به جهت اینکه مشتری های عکس کمتر بودند؛ بلکه به این دلیل که سالن و سن بزرگ تر بود. بعضی هم سعی کردند اول با گوشی موبایل عکس بگیرند و بعد خودشان هم در عکس حاضر شوند. بازار داغ سلفی ها هم که این روزها سرد نمی شود. احتمالاً می نویسند: من و پرچم ایران و این جمعیت، یهویی! \r\n\r\nاما جالب ترین لحظه را یکی از بچه های کاروان آفرید. او صبر کرد تا دوربین های 7D و 6D عکس هایشان را بگیرند، از ته سالن داد زد، صبر کنید! و همه را نگه داشت تا با گوشی موبایلش عکس بگیرد. \r\n\r\nمحله هایی که آب شان فاضلاب است \r\n\r\nشهر زاهدان دو قسمت دارد. قسمت مرکزی شهر که مانند بقیۀ شهرهای کویری ایران، در حال ورود به دوران گذار از سنت به مدرنیته است. خانه ها و مغازه ها و خیابان ها مثل بقیۀ شهرها است. اما میدان کارگر را که رد کنی و به سمت رسالت بروی، محله های فقیرنشین شروع می شود. «شیرآباد» احتمالاً معروف ترین این محله ها است. خانه های کوچک و بی دروپیکر، چهره های آفتاب سوخته، بچه های قد و نیم قد بسیار و فاضلاب های جاری میان کوچه ها، شاید اصلی ترین مشخصه های ظاهری این مناطق باشد. تراکم جمعیت در این مناطق بالاست و وضعیت بهداشت و تحصیل پایین. آب آشامیدنی ندارند و در فقر دست و پا می زنند. هم شیعه دارد و هم سنی. حجت حسنی، از بچه های جهادی زاهدان که زیاد با این محله ها سر و کار داشته است، معتقد است که بسیاری از مسئولین شهری و استانی، از وجود این مناطق خبر هم ندارند. \r\n\r\nکاروان در یکی از این محله ها پیاده می شود. در هیبت توریست هایی که برای بازدید از یک محلۀ تاریخی آمده اند. با دو فیلم بردار، چند عکاس. جالب اینکه بعضی از مهمان ها هم دوربین به دست گرفته اند. خیلی زود فضا شکسته می شود. میهمان ها سریع دردشان می گردد. محمدحسین قدمی شروع می کند به نقاشی کشیدن از پسربچه ها، امیرخانی به هم متأثر شده است و به عکاس اعتراض می کند به جای عکس گرفتن، دروبین را کنار بگذارد و دردها را ببیند، یک کیسه توپ هم داریم که سبحانی میان بچه ها تقسیم می کند. خانم رجایی فر می رود سراغ اینکه مشکل این محله ها بیشتر از آن که اقتصادی باشد، فرهنگی است و مردم باید تنبلی را کنار بگذارند و خودشان برای اصلاح دست به کار شوند. پی گیرتر از همه، محسن حسام مظاهری است. پشت سر هم سئوال می پرسد، پرس وجو می کند، به خانه ها سر می زند و ... \r\n\r\nمردم هم دل پری از بی محلی ها و بی مهری ها دارند و شروع می کنند به گله و زاری کردن! یکی از اهالی ما را به داخل خانه می خواند تا اوضاع داخل خانه را ببینیم. وضع داخل خانه از بیرون بد تر است. \r\n\r\nآب آشامیدنی را باید با گالن بخرند؛ ولی برای کارهای روزمره از آب چاه استفاده می کنند. آب چاه با فاضلاب تفاوت زیادی ندارد. \r\n\r\nکاروان تا ساعتی متأثر است. وضع مردم این جا خیلی بد است. \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\nتلاش چهره ها برای گرفتن عکس یادگاری \r\n\r\nمعمول است که مردم با چهره ها عکس یادگاری می گیرند. همین دیشب در دانشگاه سیستان وبلوچستان، وقتی برنامه ها تمام شد، کلی سر چهره های شناخته شده تر کاروان شلوغ شد. \r\n\r\nشهیدی فر حرفه ای این کار شده است. هم جواب سؤال پرسشگری را می دهد و هم به دوربین خیره می شود تا عکس یادگاری دانشجویی که قرار است با این عکس پُز بدهد، خراب نشود. \r\n\r\nامروز صبح این اتفاق برعکس شد. وقتی شکل رسمی و معمول دیدار با خانوادۀ شهید عمرشاه گرگیج تمام شد، چهره های کاروان گوشی های شان را بیرون آوردند و شروع کردند به عکس یادگاری گرفتن با مادر و برادر شهید. \r\n\r\nتلاش اعضای کاروان برای گرفتن عکس شخصی و یادگاری با خانوادۀ یک شهید اهل سنت، جالب و شیرین بود. \r\n\r\nنمردیم و کوشش چهره ها را برای گرفتن عکس یادگاری، دیدیم! \r\n\r\nتوصیه های خداحافظی \r\n\r\nموقع آمدن، به هرکس می گفتم می خواهم بروم سیستان و بلوچستان، می گفت: \r\n\r\n- نمی ترسی؟ \r\n\r\n- مواظب خودت باش؟ \r\n\r\n- به خانواده گفتی؟! \r\n\r\n- یه وقت شهید نشی!!! \r\n\r\n- ایشالا سالم برگردی! \r\n\r\n- ریگی؟! داعش؟! \r\n\r\n- ... \r\n\r\nمنم که سرم از بچه گی بوی یکی از خورشت های خوشمزۀ ایرانی را می دهد، فقط به شان می خندیدم! \r\n\r\n* \r\n\r\nامشب رفتیم مسجد مکی زاهدان. مسجدی که بزرگ ترین مدرسۀ علمیۀ اهل سنت ایران هم هست. تا به حال این قدر عالم و طلبۀ اهل سنت یک جا ندیده بودم! یعنی با محاسبات بعضی ها، وضعیت قرمزِ قرمز! \r\n\r\nرفتیم داخل کتابخانۀ مسجد، وقتی آمدیم بیرون، کفش های مان را جلو در جفت کرده بودند. شهیدی فر گفت، رفتار ما با اهل سنت هم این گونه هست؟! یاد توصیه های موقع خداحافظی افتادم! خندیدم! \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\nتسبیح عقیق، سوغات مکه، تقدیم به خانوادۀ شهید اهل سنت \r\n\r\nدر دیدار با خانوادۀ شهید گرگیج (از شهدای اهل سنت) خانم رجایی فر تسبح عقیقی به مادر شهید هدیه داد و گفت این تسبیح سوغات مکه است. بعد از دیدار و داخل ماشین، امیرخانی از رجایی فر پرسید: تسبیح واقعا سوغات مکه بود یا از مشهد یا کربلا آمد بود و چون اهل سنت بودند، فرمودید سوغات مکه است. خانم رجایی فر گفت: نه، واقعا از مکه خریده بودم. من چند بار به حج مشرف شدم و هر بار چند تسبیح عقیق به عنوان سوغات برای دوستان و آشنایان خریدم و هدیه دادم. از هر بار، یک تسبح را برای خودم نگه داشته بودم. قبل از این سفر تصمیم گرفتم دل از این تسبیح ها بکنم و آن ها را هم هدیه بدهم. سه تسبیح همراه خودم به این سفر آورده بودم که یک از آن ها را به مولوی حسین بُر دادم و دومین آن را به مادر شهید گرگیج دادم. تا ببینیم سومی قسمت چه کسی خواهد بود. \r\n\r\nامیرخانی سعی کرد با کنایه، سومی را برای خود بگیرد که ناکام ماند! سومین تسبیح، نصیب پدر شهید شاهوزهی شد! \r\n\r\nفرج الله، پای جای پای نورعلی \r\n\r\nاز وقتی حکم های رهبری دربارۀ شرکت در نماز جماعت اهل سنت را خوانده بودم، خیلی شوق داشتم در نماز جماعت برادران سنی شرکت کنم. روز اولی که به زاهدان رسیدیم، نماز با برادران سنی روزی ما نشد. اولین نماز جماعتی که به همراه اهل سنت خواندم، نماز عبادی سیاسی جمعه بود که وحدوی هم شد. \r\n\r\nنماز جماعت زاهدان بسیار شلوغ بود. شاید بتوان گفت نماز جمعۀ زاهدان از نماز جمعۀ تهران شلوغ تر است. فوج فوج مردم به سمت عید گاه، محل برگزاری نماز جمعه زاهدان سرازیر بودند. با لباس های سفید بلوچی، نماز جماعت شان جلوۀ خاصی داشت. ما را هم با روی باز پذیرفتند و در همان جلوی مراسم جای دادند. \r\n\r\nشهید شوشتری در سیستان وبلوچستان خیلی بیشتر از آنکه فکرش را می کردم، محبوب است. به همین واسطه، در بین اعضای کاروان، فرزند شهید شوشتری هم خیلی بیشتر از آن که فکرش را می کردم، محبوب است. این را بعد از مراسم نماز جمعه فهمیدم. از ابراز محبت هایی که به فرج الله می کردند و از دعوت هایی متعددی که او را به خانۀ خود می کردند. فرج الله خیلی آرام، مؤدب و بامتانت است. جوری جواب می داد که انگار سال هاست با آن ها رفیق و برادر است. \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\nشهید شوشتری در دل مردم جای دارد \r\n\r\nپدر شهید شاهوزهی در میان صحبت هایش از شهید شوشتری به نیکی یاد کرد. حضار به او متذکر شدند که پسر شهید شوشتری هم در جمع ما هست؛ ولی چون گوش ایشان سنگین بود، متوجه حضور فرج الله در جمع نشد. \r\n\r\nآخرهای دیدار که قرار شد فرزند شهید شوشتری تندیس سرزمین برادری را اهدا کند، پدر شهید تازه فهمید که او فرزند شهید شوشتری است. او را بغل کرد و اشک در چشمانش حلقه زد. \r\n\r\nدرود بر روح شهید نورعلی شوشتری که بعد از گذشت چند سال از شهادتش، هنوز در دل اهالی سیستان و بلوچستان جای دارد. \r\n\r\n ","content_html":"مصیب علی اکبر زاده
\r\n\r\n
\r\n\r\nمیهمانان وقت شناس
\r\n\r\nدیشب یکی دو ساعت بیشتر نتوانستیم بخوابیم. خروس ها هنوز خواب بودند که راه افتادیم طرف فرودگاه مهرآباد. با تجربۀ کاروان گلستان، فکر می کردیم باید برویم جلو هواپیما بخوابیم و اجازۀ حرکت ندهیم، تا مهمان ها برسند. سلانه سلانه از تاکسی پیاده شدیم و رفتیم سمت سالن انتظار که دیدیم محمدحسین قدمی نازنین نشسته است روی صندلی های انتظار. ساعت پنج نشده، محمدرضا شهیدی فر، حسین دهباشی، حجت الاسلام الویری، محمدحسین حقیقی، محسن حسام مظاهری و حجت الاسلام مهدی همازاده فرودگاه بودند و تیم رسانه ای هنوز نرسیده بود! (به جز امین میرزایی، عکاس مهربان، که از استرس اینکه خواب بماند، دیشب را نخوابیده بود.) جالب این بود که هر کدام از مهمان ها می رسیدند، جلو می آمدند و دست می دادند و خودشان را معرفی می کردند. مثلا: سلام، امیرخانی هستم! الکی. مثلاً ما آن ها را نمی شناسیم!
\r\n\r\nخانم رجایی فر، صبح خروس خوان هم مادرانه به فکر اعضای کاروان بود و با بسته ای از شکلات آمد و بین اعضای کاروان تُخس کرد تا ناشتایی اذیت شان نکند.
\r\n\r\nتا ساعت شش شود، آرام آرام بچه های رسانه ای رسیدند.
\r\n\r\n\r\n\r\nعکس با پرچم ایران
\r\n\r\nشورانگیزترین لحظه های کاروان، عکس با پرچم ایران است. در همایش مذاهب اسلامی، مجری برنامه اعلام کرد که اعضای کاروان سرزمین برادری و چند نفر از حاضران در مجلس روی سن بیایند تا با پرچم ایران عکس بگیرند. کل سالن به دو قسمت تقسیم شد: کسانی که روی سن بودند و کسانی که عکس می گرفتند. یکی دو نفر از اعضای کاروان هم فرصت حضور در عکس را پیدا کردند!
\r\n\r\nدر دانشگاه سیستان وبلوچستان، اوضاع کمی بهتر بود، نه به جهت اینکه مشتری های عکس کمتر بودند؛ بلکه به این دلیل که سالن و سن بزرگ تر بود. بعضی هم سعی کردند اول با گوشی موبایل عکس بگیرند و بعد خودشان هم در عکس حاضر شوند. بازار داغ سلفی ها هم که این روزها سرد نمی شود. احتمالاً می نویسند: من و پرچم ایران و این جمعیت، یهویی!
\r\n\r\nاما جالب ترین لحظه را یکی از بچه های کاروان آفرید. او صبر کرد تا دوربین های 7D و 6D عکس هایشان را بگیرند، از ته سالن داد زد، صبر کنید! و همه را نگه داشت تا با گوشی موبایلش عکس بگیرد.
\r\n\r\nمحله هایی که آب شان فاضلاب است
\r\n\r\nشهر زاهدان دو قسمت دارد. قسمت مرکزی شهر که مانند بقیۀ شهرهای کویری ایران، در حال ورود به دوران گذار از سنت به مدرنیته است. خانه ها و مغازه ها و خیابان ها مثل بقیۀ شهرها است. اما میدان کارگر را که رد کنی و به سمت رسالت بروی، محله های فقیرنشین شروع می شود. «شیرآباد» احتمالاً معروف ترین این محله ها است. خانه های کوچک و بی دروپیکر، چهره های آفتاب سوخته، بچه های قد و نیم قد بسیار و فاضلاب های جاری میان کوچه ها، شاید اصلی ترین مشخصه های ظاهری این مناطق باشد. تراکم جمعیت در این مناطق بالاست و وضعیت بهداشت و تحصیل پایین. آب آشامیدنی ندارند و در فقر دست و پا می زنند. هم شیعه دارد و هم سنی. حجت حسنی، از بچه های جهادی زاهدان که زیاد با این محله ها سر و کار داشته است، معتقد است که بسیاری از مسئولین شهری و استانی، از وجود این مناطق خبر هم ندارند.
\r\n\r\nکاروان در یکی از این محله ها پیاده می شود. در هیبت توریست هایی که برای بازدید از یک محلۀ تاریخی آمده اند. با دو فیلم بردار، چند عکاس. جالب اینکه بعضی از مهمان ها هم دوربین به دست گرفته اند. خیلی زود فضا شکسته می شود. میهمان ها سریع دردشان می گردد. محمدحسین قدمی شروع می کند به نقاشی کشیدن از پسربچه ها، امیرخانی به هم متأثر شده است و به عکاس اعتراض می کند به جای عکس گرفتن، دروبین را کنار بگذارد و دردها را ببیند، یک کیسه توپ هم داریم که سبحانی میان بچه ها تقسیم می کند. خانم رجایی فر می رود سراغ اینکه مشکل این محله ها بیشتر از آن که اقتصادی باشد، فرهنگی است و مردم باید تنبلی را کنار بگذارند و خودشان برای اصلاح دست به کار شوند. پی گیرتر از همه، محسن حسام مظاهری است. پشت سر هم سئوال می پرسد، پرس وجو می کند، به خانه ها سر می زند و ...
\r\n\r\nمردم هم دل پری از بی محلی ها و بی مهری ها دارند و شروع می کنند به گله و زاری کردن! یکی از اهالی ما را به داخل خانه می خواند تا اوضاع داخل خانه را ببینیم. وضع داخل خانه از بیرون بد تر است.
\r\n\r\nآب آشامیدنی را باید با گالن بخرند؛ ولی برای کارهای روزمره از آب چاه استفاده می کنند. آب چاه با فاضلاب تفاوت زیادی ندارد.
\r\n\r\nکاروان تا ساعتی متأثر است. وضع مردم این جا خیلی بد است.
\r\n\r\n\r\n\r\nتلاش چهره ها برای گرفتن عکس یادگاری
\r\n\r\nمعمول است که مردم با چهره ها عکس یادگاری می گیرند. همین دیشب در دانشگاه سیستان وبلوچستان، وقتی برنامه ها تمام شد، کلی سر چهره های شناخته شده تر کاروان شلوغ شد.
\r\n\r\nشهیدی فر حرفه ای این کار شده است. هم جواب سؤال پرسشگری را می دهد و هم به دوربین خیره می شود تا عکس یادگاری دانشجویی که قرار است با این عکس پُز بدهد، خراب نشود.
\r\n\r\nامروز صبح این اتفاق برعکس شد. وقتی شکل رسمی و معمول دیدار با خانوادۀ شهید عمرشاه گرگیج تمام شد، چهره های کاروان گوشی های شان را بیرون آوردند و شروع کردند به عکس یادگاری گرفتن با مادر و برادر شهید.
\r\n\r\nتلاش اعضای کاروان برای گرفتن عکس شخصی و یادگاری با خانوادۀ یک شهید اهل سنت، جالب و شیرین بود.
\r\n\r\nنمردیم و کوشش چهره ها را برای گرفتن عکس یادگاری، دیدیم!
\r\n\r\nتوصیه های خداحافظی
\r\n\r\nموقع آمدن، به هرکس می گفتم می خواهم بروم سیستان و بلوچستان، می گفت:
\r\n\r\n- نمی ترسی؟
\r\n\r\n- مواظب خودت باش؟
\r\n\r\n- به خانواده گفتی؟!
\r\n\r\n- یه وقت شهید نشی!!!
\r\n\r\n- ایشالا سالم برگردی!
\r\n\r\n- ریگی؟! داعش؟!
\r\n\r\n- ...
\r\n\r\nمنم که سرم از بچه گی بوی یکی از خورشت های خوشمزۀ ایرانی را می دهد، فقط به شان می خندیدم!
\r\n\r\n*
\r\n\r\nامشب رفتیم مسجد مکی زاهدان. مسجدی که بزرگ ترین مدرسۀ علمیۀ اهل سنت ایران هم هست. تا به حال این قدر عالم و طلبۀ اهل سنت یک جا ندیده بودم! یعنی با محاسبات بعضی ها، وضعیت قرمزِ قرمز!
\r\n\r\nرفتیم داخل کتابخانۀ مسجد، وقتی آمدیم بیرون، کفش های مان را جلو در جفت کرده بودند. شهیدی فر گفت، رفتار ما با اهل سنت هم این گونه هست؟! یاد توصیه های موقع خداحافظی افتادم! خندیدم!
\r\n\r\n\r\n\r\nتسبیح عقیق، سوغات مکه، تقدیم به خانوادۀ شهید اهل سنت
\r\n\r\nدر دیدار با خانوادۀ شهید گرگیج (از شهدای اهل سنت) خانم رجایی فر تسبح عقیقی به مادر شهید هدیه داد و گفت این تسبیح سوغات مکه است. بعد از دیدار و داخل ماشین، امیرخانی از رجایی فر پرسید: تسبیح واقعا سوغات مکه بود یا از مشهد یا کربلا آمد بود و چون اهل سنت بودند، فرمودید سوغات مکه است. خانم رجایی فر گفت: نه، واقعا از مکه خریده بودم. من چند بار به حج مشرف شدم و هر بار چند تسبیح عقیق به عنوان سوغات برای دوستان و آشنایان خریدم و هدیه دادم. از هر بار، یک تسبح را برای خودم نگه داشته بودم. قبل از این سفر تصمیم گرفتم دل از این تسبیح ها بکنم و آن ها را هم هدیه بدهم. سه تسبیح همراه خودم به این سفر آورده بودم که یک از آن ها را به مولوی حسین بُر دادم و دومین آن را به مادر شهید گرگیج دادم. تا ببینیم سومی قسمت چه کسی خواهد بود.
\r\n\r\nامیرخانی سعی کرد با کنایه، سومی را برای خود بگیرد که ناکام ماند! سومین تسبیح، نصیب پدر شهید شاهوزهی شد!
\r\n\r\nفرج الله، پای جای پای نورعلی
\r\n\r\nاز وقتی حکم های رهبری دربارۀ شرکت در نماز جماعت اهل سنت را خوانده بودم، خیلی شوق داشتم در نماز جماعت برادران سنی شرکت کنم. روز اولی که به زاهدان رسیدیم، نماز با برادران سنی روزی ما نشد. اولین نماز جماعتی که به همراه اهل سنت خواندم، نماز عبادی سیاسی جمعه بود که وحدوی هم شد.
\r\n\r\nنماز جماعت زاهدان بسیار شلوغ بود. شاید بتوان گفت نماز جمعۀ زاهدان از نماز جمعۀ تهران شلوغ تر است. فوج فوج مردم به سمت عید گاه، محل برگزاری نماز جمعه زاهدان سرازیر بودند. با لباس های سفید بلوچی، نماز جماعت شان جلوۀ خاصی داشت. ما را هم با روی باز پذیرفتند و در همان جلوی مراسم جای دادند.
\r\n\r\nشهید شوشتری در سیستان وبلوچستان خیلی بیشتر از آنکه فکرش را می کردم، محبوب است. به همین واسطه، در بین اعضای کاروان، فرزند شهید شوشتری هم خیلی بیشتر از آن که فکرش را می کردم، محبوب است. این را بعد از مراسم نماز جمعه فهمیدم. از ابراز محبت هایی که به فرج الله می کردند و از دعوت هایی متعددی که او را به خانۀ خود می کردند. فرج الله خیلی آرام، مؤدب و بامتانت است. جوری جواب می داد که انگار سال هاست با آن ها رفیق و برادر است.
\r\n\r\n\r\n\r\nشهید شوشتری در دل مردم جای دارد
\r\n\r\nپدر شهید شاهوزهی در میان صحبت هایش از شهید شوشتری به نیکی یاد کرد. حضار به او متذکر شدند که پسر شهید شوشتری هم در جمع ما هست؛ ولی چون گوش ایشان سنگین بود، متوجه حضور فرج الله در جمع نشد.
\r\n\r\nآخرهای دیدار که قرار شد فرزند شهید شوشتری تندیس سرزمین برادری را اهدا کند، پدر شهید تازه فهمید که او فرزند شهید شوشتری است. او را بغل کرد و اشک در چشمانش حلقه زد.
\r\n\r\nدرود بر روح شهید نورعلی شوشتری که بعد از گذشت چند سال از شهادتش، هنوز در دل اهالی سیستان و بلوچستان جای دارد.
\r\n\r\n
","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2015-02-24 10:26:57","content_date_finish":"2015-02-24 10:26:57","content_date_register":"2015-02-24 10:49:50","content_date_last_edit":"2019-06-22 17:14:26","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"0","content_show_title_slider":"0","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"10084","tag_word":"خاطرات,خاطرات,خاطرات,خاطرات,سرزمین برادری,سرزمین برادری,سرزمین برادری,سرزمین برادری,کاروان سرزمین برادری,کاروان سرزمین برادری,کاروان سرزمین برادری,کاروان سرزمین برادری,در سرزمین برادری چه گذشت,در سرزمین برادری چه گذشت,در سرزمین برادری چه گذشت,در سرزمین برادری چه گذشت,شهید شوشتری,شهید شوشتری,شهید شوشتری,شهید شوشتری","tag_service":"0","tag_total":"298","tag_soundex":"","attach_token":2523296832,"attach_date_register":"2015-02-24 10:39:38","attach_id":12418,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"600","attach_img_height":"418","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"0","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"14960","visit_date_last":"2026-05-27 02:18:43","attach_title":"وحدت شیعه و سنی","node_title":"اقدامات مردمی,برادری,خاطرات وحدت,سرویس نشریه","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":457, \"left\":4, \"right\":47},{\"node_id\":459, \"left\":5, \"right\":6},{\"node_id\":476, \"left\":11, \"right\":14},{\"node_id\":828, \"left\":37, \"right\":38}]","node_number":"20","allowable_node":"20","img_src":"./cache/5/attach/201502/12418_2523296832_600_418.jpg"}]] ![](\"/file/5/attach/201502/12418_2523296832.jpg\")
![](\"/file/5/attach/201502/12420_1945115936.jpg\")
![](\"/file/5/attach/201502/12419_1259975942.jpg\")
![](\"/file/5/attach/201502/12421_3766676730.jpg\")