[[{"content_id":10489,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"484","user_id":"1","view_accesslevel_id":"1","edit_accesslevel_id":"1","delete_accesslevel_id":"1","editor_id":"405","content_title":"اشعار شعرای اهل سنت درباره امام حسین«ع»+بروشور\r\n\r\nمن حسینی مذهبم ای یار من...","content_number":"0","content_date_event":"2014-10-29 10:48:00","content_summary":"هرکس به شیوه ای به مولا اباعبدالله (ع) ارادت نشان میدهد. مداح با صدا، عالِم با علم، دو و میدانی کار با دویدن و شاعر هم با شعرش. شعرای اهل سنت نیز از این قاعده مستثنی نیستند. بخشی – و فقط بخشی – از اشعار شعرای اهل سنت در رثای امام حسین (ع) را مرور میکنیم","content_summary_fill":"1","content_body":"هرکس به شیوه ای به مولا اباعبدالله (ع) ارادت نشان میدهد. مداح با صدا، عالِم با علم، دو و میدانی کار با دویدن و شاعر هم با شعرش. شعرای اهل سنت نیز از این قاعده مستثنی نیستند. بخشی – و فقط بخشی – از اشعار شعرای اهل سنت در رثای امام حسین (ع) را مرور میکنیم تا عمق عشق اهل سنت به ایشان را لمس کنیم. \r\n\r\n \r\n\r\n\r\n\r\nحکیم سنایی غزنوی: \r\n\r\nدو سبب را امید می دارم \r\n\r\nگرچه آلوده و گنه کارم \r\n\r\nکه نجاتم دهی بدین دو سبب \r\n\r\nزین چنین جمع بی خبر یا رب \r\n\r\nآن یکی حبّ خاندان رسول \r\n\r\nحبّ آن شیر مرد جفت بتول \r\n\r\nو آن دگر بغض آل بوسفیان \r\n\r\nکه از ایشان بدو رسید زیان \r\n\r\nمر مرا زین سبب نجات دهی \r\n\r\nوز جهنم مرا برات دهی \r\n\r\nمایه من بروز حشر این است \r\n\r\nظن چنین آید که این دین است \r\n\r\n(حدیقه الحدیقه / ص 643) \r\n\r\n \r\n\r\nشیخ احمد جام: \r\n\r\nگر نجات آن جهان مطلوب داری ای عزیز \r\n\r\nدست در دامان آل مرتضی باید زدن \r\n\r\nناله دل سوز و اندوه جگر در صبح و شام \r\n\r\nاز برای آن شهید کربلا باید زدن \r\n\r\nاز برای میوه جان عزیز مرتضی \r\n\r\nهر زمان از سوز باطن ناله ها باید زدند \r\n\r\n(دیوان احمد جام / ص 326) \r\n\r\n \r\n\r\nعطار نیشابوری: \r\n\r\nبا جگر گوشه پیغمبر این کنند \r\n\r\nو آنگهی دعوی داد و دین کنند \r\n\r\nکفرم آید هر که این را دین شمرد \r\n\r\nقطع باد از بن زبانی کاین شمرد \r\n\r\nهرکه در رویی چنین آورد تیغ \r\n\r\nلعنتم از حق بدو آید دریغ \r\n\r\nکاشکی، ای من سگ هندوی او \r\n\r\nکمترین سگی بودمی در کوی او \r\n\r\n( مصیبت نامه / ص 37 ) \r\n\r\n \r\n\r\nکمال الدین اسماعیل اصفهانی: \r\n\r\nاگر کسی پسری از آن تو بکُشد \r\n\r\nبه عمر خویش ره لعنتش رها نکنی \r\n\r\nاگر کُشنده فرزند مصطفاست یزید \r\n\r\nحدیث لعن و نفرین او چرا نکنی؟ \r\n\r\nتو بر فرزند خود مکن لعنت \r\n\r\nچو بر کشنده فرزند مصطفی نکنی \r\n\r\n( دیوان اخلاق المعانی / ص 628 ) \r\n\r\n \r\n\r\nسیف فرغانی: \r\n\r\nای قوم درین عزا بگریید \r\n\r\nبر کشته کربلا بگریید \r\n\r\nبا این دل مرده خنده تا چند \r\n\r\nامروز درین عزا بگریید \r\n\r\nفرزند رسول را بکشتند \r\n\r\nاز بهر خدای را بگریید \r\n\r\nاز خون جگر سرشک سازید \r\n\r\nبهر دل مصطفی بگریید \r\n\r\nوز معدن باشک چون دُر \r\n\r\nبر گوهر مرتضا بگریید \r\n\r\n(دیوان سیف فرغانی / ص 176) \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\nشاه نعمت الله ولی: \r\n\r\nمن حسینی مذهبم ای یار من \r\n\r\nیافته تعظیم از خلق حسن \r\n\r\nعلم تو باشد همه از قیل و قال \r\n\r\nو آن من میراث من از جد من \r\n\r\n(کلیات اشعار / ص 671) \r\n\r\n \r\n\r\nهرکه او با یزید یاری کرد \r\n\r\nهرچه کرد او خلاف باری کرد \r\n\r\nهر که گوید یزید بود عزیز \r\n\r\nلعن بر او که خویش خواری کرد \r\n\r\n(کلیات اشعار / ص 664) \r\n\r\n \r\n\r\nنظیری نیشابوری: \r\n\r\nشاها تو شاهدی که نظیری به مهر حق \r\n\r\nبفروخت صدر سلطنت و مسکنت خرید \r\n\r\nجاه یزید و قوم یزیدش مراد نیست \r\n\r\nحب علی و آل علی باد بر مزید \r\n\r\n(دیوان نظیری نیشابوری / ص 559) \r\n\r\n \r\n\r\nمیرزا عبدالله سنندجی : \r\n\r\nاز ظلم کوفیان چو شه دین ز زین فتاد \r\n\r\nگفتی مگر که عرش برین بر زمین فتاد \r\n\r\nخاموش شد چو طنطنه زاده رسول \r\n\r\nطاس سپهر تا به ابد از طنین فتاد \r\n\r\nطوفان حادثاتِ جهان تا جهان گرفت \r\n\r\nرکن رکین دین چو سیلابِ کین فتاد \r\n\r\nپیراهنِ قرار به یکبارگی درید \r\n\r\nنوبت ز انبیا چو به روح الامین فتاد \r\n\r\nبنیان کفر شد به فلک از چهار صد \r\n\r\nوز شش جهات رخته در ارکان دین فتاد \r\n\r\n(حدیقه امان اللهی / ص 532) \r\n\r\n \r\n\r\nشیخ رضا طالبانی: \r\n\r\nدر ماتم آل علی، خون همچو دریا می رود \r\n\r\nتیغ است بر سر می زند، دست است بالا می رود \r\n\r\nاز عشق آل بوالحسن، این تیغ زن و آن سینه زن \r\n\r\nداد و فغان مرد و زن،تا عرش اعلی می رود \r\n\r\nاز ابن سعد بی وفا، شامی و شمر پرجفا \r\n\r\nبر آلِ و بیت مصطفی، چندین تعدا می رود \r\n\r\nمن سُنیم نامم رضا، کلبِ امام مرتضی \r\n\r\nدرویش عبدالقادرم، راهم به مولا می رود \r\n\r\n(دیوان شیخ رضا طالبانی / ص 124) \r\n\r\n\r\n\r\n\r\nلافت از عشق حسین و سرت بر گردن است \r\n\r\nعشقبازی سر به میدان افکندن است \r\n\r\nگر هواخواه حسینی،ترک سر کن چون حسین \r\n\r\nشرط این میدان به خون خویش بازی کردن است \r\n\r\nسُنیم سُنی، ولیکن حبّ آل مصطفی \r\n\r\nدین و آیین من و آباء و اجداد من است \r\n\r\nشیعه و سنی ندانم، دوستم با هرکه او \r\n\r\nدوست باشد، دشمنم آن را که با او دشمن است \r\n\r\n(دیوان طالبانی / ص 112) \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\nحاج میرزا عبدالله سقّزی متخلص به مجدی: \r\n\r\nای توتیای دیده جان، خاک پای تو \r\n\r\nبرتر ز عرش، بارگه کبریایی تو \r\n\r\nدر رستخیز، خون جگر بر زمین چکد \r\n\r\nز آن شاخ گُل که بر دمد از نینوای تو \r\n\r\nکردی به راه دوست تن و جان خود فدا \r\n\r\nبادا هزار جان گرامی فدای تو \r\n\r\nدر بحر رحمت است شناور هر آن کسی \r\n\r\nیک قطره اشک ریزد اندر عزای تو \r\n\r\n(شاعران کُرد پارسی گوی / ص701) \r\n\r\n \r\n\r\nاقبال لاهوری: \r\n\r\nرمز قرآن از حسین آموختیم \r\n\r\nز آتش او شعله ها اندوختیم \r\n\r\nشوکت شام و فر بغداد رفت \r\n\r\nسطوت غرناطه ها هم از یاد رفت \r\n\r\nتار ما از زخمه اش لرزان هنوز \r\n\r\nتازه از تکبیر او ایمان هنوز \r\n\r\nای صبا ای پیک دورافتادگان \r\n\r\nاشک ما بر خاک پاک او رسان \r\n\r\n(کلیات اقبال / ص75) \r\n\r\n \r\n\r\nمحمدرضا سروش: \r\n\r\nاین حسین کیست که شاه کربلاست؟ \r\n\r\nاین چه غوغاست که از یادش به پاست؟ \r\n\r\nاین حسین، شاه شهیدان بهترین خلق خداست \r\n\r\nدشمنش آن مرد ملعون، آن پلید بی حیاست \r\n\r\nاین حسین، این نبی و زاده خیرالنساست \r\n\r\nکاش بودم در رکاب نور چشمم، یاد تو بس با صفاست \r\n\r\n(دستنوشته های شاعر 11 /3/75 به نقل از «سیمای حسنین از منظر اهل سنت / ص353) \r\n\r\n \r\n\r\nجوهری سنندجی: \r\n\r\nروزی که شد به دهر چنین ظلم آشکار \r\n\r\nدر حیرتم که چراغ چرا ماند پایدار \r\n\r\nدر ماتم حبیب خدا، زاده بتول \r\n\r\nای سینه آه سرکن و ای دیده خون ببار \r\n\r\nریزد فلک ز دیده انجم، سرشک خون \r\n\r\nهر صبحدم ز کینه آن قوم نابکار \r\n\r\n(شاعران کرد پارسی گوی / ص 202) \r\n\r\n \r\n\r\n جهت دریافت بروشور منتخب اشعار به ضمیمه مراجعه کنید","content_html":"هرکس به شیوه ای به مولا اباعبدالله (ع) ارادت نشان میدهد. مداح با صدا، عالِم با علم، دو و میدانی کار با دویدن و شاعر هم با شعرش. شعرای اهل سنت نیز از این قاعده مستثنی نیستند. بخشی – و فقط بخشی – از اشعار شعرای اهل سنت در رثای امام حسین (ع) را مرور میکنیم تا عمق عشق اهل سنت به ایشان را لمس کنیم.
\r\n\r\n
\r\n\r\n\r\n\r\nحکیم سنایی غزنوی:
\r\n\r\nدو سبب را امید می دارم
\r\n\r\nگرچه آلوده و گنه کارم
\r\n\r\nکه نجاتم دهی بدین دو سبب
\r\n\r\nزین چنین جمع بی خبر یا رب
\r\n\r\nآن یکی حبّ خاندان رسول
\r\n\r\nحبّ آن شیر مرد جفت بتول
\r\n\r\nو آن دگر بغض آل بوسفیان
\r\n\r\nکه از ایشان بدو رسید زیان
\r\n\r\nمر مرا زین سبب نجات دهی
\r\n\r\nوز جهنم مرا برات دهی
\r\n\r\nمایه من بروز حشر این است
\r\n\r\nظن چنین آید که این دین است
\r\n\r\n(حدیقه الحدیقه / ص 643)
\r\n\r\n
\r\n\r\nشیخ احمد جام:
\r\n\r\nگر نجات آن جهان مطلوب داری ای عزیز
\r\n\r\nدست در دامان آل مرتضی باید زدن
\r\n\r\nناله دل سوز و اندوه جگر در صبح و شام
\r\n\r\nاز برای آن شهید کربلا باید زدن
\r\n\r\nاز برای میوه جان عزیز مرتضی
\r\n\r\nهر زمان از سوز باطن ناله ها باید زدند
\r\n\r\n(دیوان احمد جام / ص 326)
\r\n\r\n
\r\n\r\nعطار نیشابوری:
\r\n\r\nبا جگر گوشه پیغمبر این کنند
\r\n\r\nو آنگهی دعوی داد و دین کنند
\r\n\r\nکفرم آید هر که این را دین شمرد
\r\n\r\nقطع باد از بن زبانی کاین شمرد
\r\n\r\nهرکه در رویی چنین آورد تیغ
\r\n\r\nلعنتم از حق بدو آید دریغ
\r\n\r\nکاشکی، ای من سگ هندوی او
\r\n\r\nکمترین سگی بودمی در کوی او
\r\n\r\n( مصیبت نامه / ص 37 )
\r\n\r\n
\r\n\r\nکمال الدین اسماعیل اصفهانی:
\r\n\r\nاگر کسی پسری از آن تو بکُشد
\r\n\r\nبه عمر خویش ره لعنتش رها نکنی
\r\n\r\nاگر کُشنده فرزند مصطفاست یزید
\r\n\r\nحدیث لعن و نفرین او چرا نکنی؟
\r\n\r\nتو بر فرزند خود مکن لعنت
\r\n\r\nچو بر کشنده فرزند مصطفی نکنی
\r\n\r\n( دیوان اخلاق المعانی / ص 628 )
\r\n\r\n
\r\n\r\nسیف فرغانی:
\r\n\r\nای قوم درین عزا بگریید
\r\n\r\nبر کشته کربلا بگریید
\r\n\r\nبا این دل مرده خنده تا چند
\r\n\r\nامروز درین عزا بگریید
\r\n\r\nفرزند رسول را بکشتند
\r\n\r\nاز بهر خدای را بگریید
\r\n\r\nاز خون جگر سرشک سازید
\r\n\r\nبهر دل مصطفی بگریید
\r\n\r\nوز معدن باشک چون دُر
\r\n\r\nبر گوهر مرتضا بگریید
\r\n\r\n(دیوان سیف فرغانی / ص 176)
\r\n\r\n\r\n\r\nشاه نعمت الله ولی:
\r\n\r\nمن حسینی مذهبم ای یار من
\r\n\r\nیافته تعظیم از خلق حسن
\r\n\r\nعلم تو باشد همه از قیل و قال
\r\n\r\nو آن من میراث من از جد من
\r\n\r\n(کلیات اشعار / ص 671)
\r\n\r\n
\r\n\r\nهرکه او با یزید یاری کرد
\r\n\r\nهرچه کرد او خلاف باری کرد
\r\n\r\nهر که گوید یزید بود عزیز
\r\n\r\nلعن بر او که خویش خواری کرد
\r\n\r\n(کلیات اشعار / ص 664)
\r\n\r\n
\r\n\r\nنظیری نیشابوری:
\r\n\r\nشاها تو شاهدی که نظیری به مهر حق
\r\n\r\nبفروخت صدر سلطنت و مسکنت خرید
\r\n\r\nجاه یزید و قوم یزیدش مراد نیست
\r\n\r\nحب علی و آل علی باد بر مزید
\r\n\r\n(دیوان نظیری نیشابوری / ص 559)
\r\n\r\n
\r\n\r\nمیرزا عبدالله سنندجی :
\r\n\r\nاز ظلم کوفیان چو شه دین ز زین فتاد
\r\n\r\nگفتی مگر که عرش برین بر زمین فتاد
\r\n\r\nخاموش شد چو طنطنه زاده رسول
\r\n\r\nطاس سپهر تا به ابد از طنین فتاد
\r\n\r\nطوفان حادثاتِ جهان تا جهان گرفت
\r\n\r\nرکن رکین دین چو سیلابِ کین فتاد
\r\n\r\nپیراهنِ قرار به یکبارگی درید
\r\n\r\nنوبت ز انبیا چو به روح الامین فتاد
\r\n\r\nبنیان کفر شد به فلک از چهار صد
\r\n\r\nوز شش جهات رخته در ارکان دین فتاد
\r\n\r\n(حدیقه امان اللهی / ص 532)
\r\n\r\n
\r\n\r\nشیخ رضا طالبانی:
\r\n\r\nدر ماتم آل علی، خون همچو دریا می رود
\r\n\r\nتیغ است بر سر می زند، دست است بالا می رود
\r\n\r\nاز عشق آل بوالحسن، این تیغ زن و آن سینه زن
\r\n\r\nداد و فغان مرد و زن،تا عرش اعلی می رود
\r\n\r\nاز ابن سعد بی وفا، شامی و شمر پرجفا
\r\n\r\nبر آلِ و بیت مصطفی، چندین تعدا می رود
\r\n\r\nمن سُنیم نامم رضا، کلبِ امام مرتضی
\r\n\r\nدرویش عبدالقادرم، راهم به مولا می رود
\r\n\r\n(دیوان شیخ رضا طالبانی / ص 124)
\r\n\r\n\r\n
\r\n\r\nلافت از عشق حسین و سرت بر گردن است
\r\n\r\nعشقبازی سر به میدان افکندن است
\r\n\r\nگر هواخواه حسینی،ترک سر کن چون حسین
\r\n\r\nشرط این میدان به خون خویش بازی کردن است
\r\n\r\nسُنیم سُنی، ولیکن حبّ آل مصطفی
\r\n\r\nدین و آیین من و آباء و اجداد من است
\r\n\r\nشیعه و سنی ندانم، دوستم با هرکه او
\r\n\r\nدوست باشد، دشمنم آن را که با او دشمن است
\r\n\r\n(دیوان طالبانی / ص 112)
\r\n\r\n\r\n\r\nحاج میرزا عبدالله سقّزی متخلص به مجدی:
\r\n\r\nای توتیای دیده جان، خاک پای تو
\r\n\r\nبرتر ز عرش، بارگه کبریایی تو
\r\n\r\nدر رستخیز، خون جگر بر زمین چکد
\r\n\r\nز آن شاخ گُل که بر دمد از نینوای تو
\r\n\r\nکردی به راه دوست تن و جان خود فدا
\r\n\r\nبادا هزار جان گرامی فدای تو
\r\n\r\nدر بحر رحمت است شناور هر آن کسی
\r\n\r\nیک قطره اشک ریزد اندر عزای تو
\r\n\r\n(شاعران کُرد پارسی گوی / ص701)
\r\n\r\n
\r\n\r\nاقبال لاهوری:
\r\n\r\nرمز قرآن از حسین آموختیم
\r\n\r\nز آتش او شعله ها اندوختیم
\r\n\r\nشوکت شام و فر بغداد رفت
\r\n\r\nسطوت غرناطه ها هم از یاد رفت
\r\n\r\nتار ما از زخمه اش لرزان هنوز
\r\n\r\nتازه از تکبیر او ایمان هنوز
\r\n\r\nای صبا ای پیک دورافتادگان
\r\n\r\nاشک ما بر خاک پاک او رسان
\r\n\r\n(کلیات اقبال / ص75)
\r\n\r\n
\r\n\r\nمحمدرضا سروش:
\r\n\r\nاین حسین کیست که شاه کربلاست؟
\r\n\r\nاین چه غوغاست که از یادش به پاست؟
\r\n\r\nاین حسین، شاه شهیدان بهترین خلق خداست
\r\n\r\nدشمنش آن مرد ملعون، آن پلید بی حیاست
\r\n\r\nاین حسین، این نبی و زاده خیرالنساست
\r\n\r\nکاش بودم در رکاب نور چشمم، یاد تو بس با صفاست
\r\n\r\n(دستنوشته های شاعر 11 /3/75 به نقل از «سیمای حسنین از منظر اهل سنت / ص353)
\r\n\r\n
\r\n\r\nجوهری سنندجی:
\r\n\r\nروزی که شد به دهر چنین ظلم آشکار
\r\n\r\nدر حیرتم که چراغ چرا ماند پایدار
\r\n\r\nدر ماتم حبیب خدا، زاده بتول
\r\n\r\nای سینه آه سرکن و ای دیده خون ببار
\r\n\r\nریزد فلک ز دیده انجم، سرشک خون
\r\n\r\nهر صبحدم ز کینه آن قوم نابکار
\r\n\r\n(شاعران کرد پارسی گوی / ص 202)
\r\n\r\n
\r\n\r\n جهت دریافت بروشور منتخب اشعار به ضمیمه مراجعه کنید
","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2014-10-29 10:48:00","content_date_finish":"2014-10-29 10:48:00","content_date_register":"2014-10-23 11:00:05","content_date_last_edit":"2019-12-07 16:22:20","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"0","content_show_title_slider":"0","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"11154","tag_word":"شعرای اهل سنت,شعرای اهل سنت,بروشور,بروشور,امام حسین از منظر اهل سنت,امام حسین از منظر اهل سنت","tag_service":"0","tag_total":"10","tag_soundex":"","attach_token":1139460238,"attach_date_register":"2014-10-23 10:55:15","attach_id":11826,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"671","attach_img_height":"384","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"0","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"16697","visit_date_last":"2026-05-27 02:24:51","attach_title":"امام حسین اهل سنت","node_title":"اندیشه تقریب,شخصیت ها","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":477, \"left\":15, \"right\":18},{\"node_id\":831, \"left\":43, \"right\":44}]","node_number":"6","allowable_node":"6","img_src":"./cache/5/attach/201410/11826_1139460238_671_384.jpg"}]] ![](\"/file/5/attach/201410/11827_4131656768.jpg\")
![](\"/file/5/attach/201410/11828_1380433834.jpg\")
![](\"/file/5/attach/201410/11829_1110716176.jpg\")