[[{"content_id":10404,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"484","user_id":"1","view_accesslevel_id":"1","edit_accesslevel_id":"1","delete_accesslevel_id":"1","editor_id":"405","content_title":"نگاهی نقادانه به موضوع طائفه گرایی- قسمت چهارم\r\n\r\nزمینه های داخلی، عامل تاثیر توطئه های دشمن","content_number":"0","content_date_event":"2014-08-23 11:22:35","content_summary":"دشمنان همیشه در حال توطئه چینی هستند و هیچ شکی نسبت به وجود طرح های استکباری و استعمار گرایانه وجود ندارد، اما همانطور که مولف می نویسد، اگر زمین حاصلخیزی وجود نداشته باشد که آن بذرهای ناشایست را بپذیرد و به این قدرت ها فرصتی را برای رسیدن به خواسته هایشان بدهد، امکان چنین نفوذی در بدنه امت وجود ندارد.","content_summary_fill":"1","content_body":"سید ابراهیم الزاکی\r\nمترجم: پریسا فیضی \r\n\r\n سوء استفاده قدرت های خارجی از ضعف داخلی \r\n\r\nاین امت، از ضعفی کهنه و مزمن در داخل کیان خود رنج می برد و نه تنها قادر نیست مشکلات خود را حل کند و به راه حل هایی برای آن ها دست یابد، بلکه آن مشکلات هر روز بر تعداد و وخامت آن ها افزوده می شود. \r\n\r\nاین وضعیت نابسامان، فضای مناسبی است که دیگران را تحریک می کند به کیان این امت رخنه، نفوذ و سرزمین های آن را اشغال کنند. \r\n\r\nاگر نگاهی گذرا به سرزمین های خود افکنیم، می بینیم که مملو از ثروت ها، امکانات و منابع فوق العاده است. حال آیا هدف اشغالگران، چیزی جز بهره کشی و تیز کردن دندان های حرص و طمع نسبت به منابع و ثروت های این امت است؟ \r\n\r\nطبیعی است که قدرت های بیگانه پیرامون ما کمین کرده باشند و علیه ما دست به توطئه چینی بزنند تا بر اراده ما چیره شده، اراضی و منابع ما را تحت کنترل خود در آورند؛ اما این سوال مطرح است که چرا امت ما این فرصت را در اختیار بیگانگان قرار می دهد تا به بطن و عمق ساختار اجتماعی ما نفوذ کرده و بتوانند اراده، امکانات و منابع ما را به بازی بگیرند؟ \r\n\r\nبدیهی است که دشمنان همیشه در حال توطئه چینی هستند و هیچ شکی نسبت به وجود طرح های استکباری و استعمار گرایانه وجود ندارد، اما همانطور که مولف می نویسد، اگر زمین حاصلخیزی وجود نداشته باشد که آن بذرهای ناشایست را بپذیرد و به این قدرت ها فرصتی را برای رسیدن به خواسته هایشان بدهد، امکان چنین نفوذی در بدنه امت وجود ندارد. \r\n\r\nمولف در ادامه می گوید، تا زمانی که آمادگی داخلی وجود داشته باشد، توطئه ها و طرح های خارجی شکست می خورند، به همین دلیل ضروری است که بر روی حل و فصل مشکلات داخلی تمرکز شود و ما از میزان مصونیت و آمادگی لازم برای برخورد و مقابله با فتنه ها برخوردار شویم. \r\n\r\nبه اعتقاد نویسنده ما نباید این فرصت را در اختیار دشمنان قرار دهیم تا از طریق نقاط ضعف و شکاف هایی که امت از آنها رنج می برد، بخواهند توطئه ها و طرح هایشان را اجرایی کنند. \r\n\r\nجامعه ای که از بیماری ها و کاستی ها به دور و بهره مند از آگاهی و پختگی روحی و فرهنگی لازم باشد، دشمنان در برابر چنین جامعه ای هیچ راهی برای نفوذ و آسیب زدن نخواهند یافت. \r\n\r\nهم اکنون جبهه داخلی ما درگیر ضعف، سستی و انحرافات گسترده است؛ امت از شیوع بیماری شوم طایفه گرایی رنج می برد و تنش، جبهه گیری های طایفه ای و مذهبی بر سرتاسر امت اسلامی حکم فرما شده است. فتواهای تکفیری، اظهارات شبهه برانگیز و آسیب زننده، سخنان تحریک آمیز مطرح شده و کینه ها برانگیخته می شوند. \r\n\r\nفضای تنش، دشمنی و جدایی میان آحاد یک امت واحد، همانطور که مولف تاکید دارد، معضلاتی است که جامعه اسلامی را تبدیل به زمین حاصلخیزی برای رشد بذرهای فتنه می کند. \r\n\r\nدشمنان اینگونه می توانند به هدف دیرینه خود که همانا ایجاد دودستگی، تجزیه امت و مشغول کردن آن با اختلافات است، برسند. \r\n\r\nلذا مهم است که شکاف ها و راه های نفوذ دشمن به داخل امت بسته شود و اختلافات، تفرقه ها، تفکر تلاش برای کنترل دیگران، قیمومت و تحمیل دیدگاه ها بر آنها کنار گذاشته شود و واقعیت همانگونه که هست، پذیرفته شود. \r\n\r\nاین امر نه با کنار زدن دیگری بلکه از راه همکاری با وی و با تمرکز بر اصول و مشترکات در راستای تحقق منافع مشترک صورت خواهد پذیرفت. \r\n\r\nهر طرف، با حفظ باورها و اعتقادات خود، دست در دست دیگری تلاشی مشترک برای آبادانی جوامع و کشورهای اسلامی انجام دهد. \r\n\r\nطبعا این مهم باید به دور از پرداختن به اختلافات مذهبی که بر خلاف توسعه و پیشرفت علمی و تکنولوژیکی است، صورت گیرد. \r\n\r\nمولف در پایان کار این سوال را مطرح می سازد که آیا شرع یا عقل از ما می پذیرد که به اختلافات خود که روزگاری از آن گذشته است، مشغول باشیم و این فرصت را به دشمنان بدهیم تا از طریق این اختلافات، به درون جوامع ما نفوذ کرده و با شعارهایی مانند حمایت از اقلیت های مذهبی یا حقوق بشر، در منطقه ما کشورگشایی کنند؟ \r\n\r\nدرگیری و جنگ داخلی باعث توقف روند توسعه و از بین رفتن ثروت ها، امکانات، توانایی ها و نیروها شده و فرصتی را در اختیار قدرت های بیگانه برای مداخله، گسترش نفوذ و تصرف در منابع امت قرار می دهد. \r\n\r\nبا این وجود، چگونه می توان آحاد این امت متشکل از طایفه ها و مذاهب را دعوت به طرحی انسانی و تمدنی واحد کرد؟ طرحی که هدفی جز ساخت جامعه ای مستحکم ندارد و حامل پیامی جز پیام آزادی، عدالت و کرامت برای تمام بشریت نیست؟ \r\n\r\n\r\n \r\n\r\n\r\n پیرامون نقد خود \r\n\r\nاز جمله مسائل مهمی که نویسنده به بررسی آن می پردازد، مسئله نقد شخصی و اهمیت بازنگری، شناسایی عیب ها، نقاط ضعف خود است. \r\n\r\nبازنگری در فرهنگ مذهبی و میراث نشات گرفته از آن جسارت بالایی می طلبد. به ویژه آنچه که مربوط به مساله تحریک دینی علیه دیگران باشد. \r\n\r\nفرهنگ دینی رایج ما – آنطور که مولف اشاره دارد- در طرح مذهبی خود از آنچه که به دوری و خصومت میان پیروان مذاهب اسلامی فرا می خواند، اشباع شده است. \r\n\r\nبا وجود این که برخی، نقد دیگری و نشان دادن عیب ها، اشتباهات و رسوا کردن او را اقدامی قهرمانانه، پیروزی بزرگ و دفاع از دین و عقیده به حساب می آورند، اما آن ها از سوی دیگر از نقد خود فرار می کنند و جسارت بازخواست و بازنگری در میراث خود را ندارند؛ به گونه ای که گویی این مساله یک خط قرمز است که نباید از آن عبور کرد. \r\n\r\nکار حتی به جایی می رسد که نقد شخصی یا بهره مندی از آزادی بیان در داخل هر مذهبی جرم تلقی می شود و اگر کسی جسارت بیان نظر و دیدگاه خود را داشته باشد، این اقدام نوعی کوتاه آمدن به نفع طرف دیگر و معامله بر سر عقیده و اصول به حساب می آید. \r\n\r\nتفکر یک جانبه \r\n\r\nشاید یکی از تناقض هایی که تفکر یک مسلمان از آن رنج می برد، ادعای در اختیار داشتن حقیقت مطلق است و این که یک طرف مدعی باشد که او و نه هیچ کس دیگر، صاحب بی چون و چرای این حقیقت است. \r\n\r\nتفکر یک جانبه که طرف دیگر را کنار می زند و او را به حاشیه می راند، از فجایعی است که نسل ها را از بین برده و مشکلات تمدنی را در جوامع ما تشدید می کند و در نهایت نتیجه ای جز عقب ماندگی از کاروان تمدن انسانی نخواهد داشت. \r\n\r\nمولف نیز بر این باور است که مشکل درگیری و رقابت مذهبی، در اتخاذ مواضع نسبت به دیدگاه های دیگر نمود پیدا می کند؛ چرا که هر شخص تنها در خود شایستگی، جایگاه و حقانیت درک دین و تفسیر متون آن را می بیند و معتقد است که دیگران باید تسلیم او بوده، به فرمان او عمل کنند و نظر او را بر گزینند. در غیر این صورت آنها، از چارچوب عقیده خارج و پا را از خطوط قرمزی که خود او مشخص می کند، فراتر نهاده اند. \r\n\r\nبدین سان او به خود اجازه می دهد از راه ها و ابزارهای مختلف با اینگونه اشخاص برخورد و مقابله کند. \r\n\r\nمولف بر این باور است که رهایی از این چنین تفکری نیازمند اعتقاد به اصل تعددگرایی، به رسمیت شناختن نظر دیگری و احترام به آن و در پیش گرفتن روش گفتمان و استدلال در مقابل استدلال است که این امر نه با اهانت و دشمنی بلکه با گفتگو و جدال استدلالی انجام می پذیرد. \r\n\r\nاکنون این سوال مطرح می شود که اگر این تفکر در ساختار فکری و فرهنگی و در آگاهی عمومی جوامع ما رایج و حاکم و کاملا نفوذ کرده است، چگونه تصور برون رفت از این فاجعه بوسیله تغییر روش فکری و پذیرش این مفاهیم جدید ممکن است؟ \r\n\r\nاین بدان معناست که باید تغییری گسترده در فرهنگ رایج ایجاد و آن را با فرهنگی جدید جایگزین کرد. فرهنگی که با تحولات فکری و فرهنگی جهان امروز همسو باشد. سوال مهم تر اما این است که ما به چه میزان زمان تا رسیدن به این فرهنگ جدید نیاز داریم؟ \r\n\r\nقطعا مساله بازنگری و نقد خود، از کارهای دشوار و موضوعات حساسی است که نیاز به جسارت و شجاعت برای سپری کردن این راه آکنده از ناخوشایندی ها دارد، اما این سوال مطرح می شود که بازگشت به گذشته و باز پس خواندن آن چه ارزشی دارد و این گونه بازنگری ها که احتمالا زمان و تلاش بسیاری هم می برد، آیا بازدهی مطلوبی خواهد داشت؟ آیا بهای سنگینی جسارت به حریم کندوی عسل، از ارزش لازم برخوردار است؟ \r\n\r\n \r\n\r\nقسمت اول مقاله \r\n\r\nقسمت دوم مقاله\r\n\r\nقسمت سوم مقاله\r\n\r\nقسمت چهارم مقاله \r\n\r\nقسمت پنجم مقاله","content_html":"سید ابراهیم الزاکی
\r\nمترجم: پریسا فیضی
\r\n\r\n سوء استفاده قدرت های خارجی از ضعف داخلی
\r\n\r\nاین امت، از ضعفی کهنه و مزمن در داخل کیان خود رنج می برد و نه تنها قادر نیست مشکلات خود را حل کند و به راه حل هایی برای آن ها دست یابد، بلکه آن مشکلات هر روز بر تعداد و وخامت آن ها افزوده می شود.
\r\n\r\nاین وضعیت نابسامان، فضای مناسبی است که دیگران را تحریک می کند به کیان این امت رخنه، نفوذ و سرزمین های آن را اشغال کنند.
\r\n\r\nاگر نگاهی گذرا به سرزمین های خود افکنیم، می بینیم که مملو از ثروت ها، امکانات و منابع فوق العاده است. حال آیا هدف اشغالگران، چیزی جز بهره کشی و تیز کردن دندان های حرص و طمع نسبت به منابع و ثروت های این امت است؟
\r\n\r\nطبیعی است که قدرت های بیگانه پیرامون ما کمین کرده باشند و علیه ما دست به توطئه چینی بزنند تا بر اراده ما چیره شده، اراضی و منابع ما را تحت کنترل خود در آورند؛ اما این سوال مطرح است که چرا امت ما این فرصت را در اختیار بیگانگان قرار می دهد تا به بطن و عمق ساختار اجتماعی ما نفوذ کرده و بتوانند اراده، امکانات و منابع ما را به بازی بگیرند؟
\r\n\r\nبدیهی است که دشمنان همیشه در حال توطئه چینی هستند و هیچ شکی نسبت به وجود طرح های استکباری و استعمار گرایانه وجود ندارد، اما همانطور که مولف می نویسد، اگر زمین حاصلخیزی وجود نداشته باشد که آن بذرهای ناشایست را بپذیرد و به این قدرت ها فرصتی را برای رسیدن به خواسته هایشان بدهد، امکان چنین نفوذی در بدنه امت وجود ندارد.
\r\n\r\nمولف در ادامه می گوید، تا زمانی که آمادگی داخلی وجود داشته باشد، توطئه ها و طرح های خارجی شکست می خورند، به همین دلیل ضروری است که بر روی حل و فصل مشکلات داخلی تمرکز شود و ما از میزان مصونیت و آمادگی لازم برای برخورد و مقابله با فتنه ها برخوردار شویم.
\r\n\r\nبه اعتقاد نویسنده ما نباید این فرصت را در اختیار دشمنان قرار دهیم تا از طریق نقاط ضعف و شکاف هایی که امت از آنها رنج می برد، بخواهند توطئه ها و طرح هایشان را اجرایی کنند.
\r\n\r\nجامعه ای که از بیماری ها و کاستی ها به دور و بهره مند از آگاهی و پختگی روحی و فرهنگی لازم باشد، دشمنان در برابر چنین جامعه ای هیچ راهی برای نفوذ و آسیب زدن نخواهند یافت.
\r\n\r\nهم اکنون جبهه داخلی ما درگیر ضعف، سستی و انحرافات گسترده است؛ امت از شیوع بیماری شوم طایفه گرایی رنج می برد و تنش، جبهه گیری های طایفه ای و مذهبی بر سرتاسر امت اسلامی حکم فرما شده است. فتواهای تکفیری، اظهارات شبهه برانگیز و آسیب زننده، سخنان تحریک آمیز مطرح شده و کینه ها برانگیخته می شوند.
\r\n\r\nفضای تنش، دشمنی و جدایی میان آحاد یک امت واحد، همانطور که مولف تاکید دارد، معضلاتی است که جامعه اسلامی را تبدیل به زمین حاصلخیزی برای رشد بذرهای فتنه می کند.
\r\n\r\nدشمنان اینگونه می توانند به هدف دیرینه خود که همانا ایجاد دودستگی، تجزیه امت و مشغول کردن آن با اختلافات است، برسند.
\r\n\r\nلذا مهم است که شکاف ها و راه های نفوذ دشمن به داخل امت بسته شود و اختلافات، تفرقه ها، تفکر تلاش برای کنترل دیگران، قیمومت و تحمیل دیدگاه ها بر آنها کنار گذاشته شود و واقعیت همانگونه که هست، پذیرفته شود.
\r\n\r\nاین امر نه با کنار زدن دیگری بلکه از راه همکاری با وی و با تمرکز بر اصول و مشترکات در راستای تحقق منافع مشترک صورت خواهد پذیرفت.
\r\n\r\nهر طرف، با حفظ باورها و اعتقادات خود، دست در دست دیگری تلاشی مشترک برای آبادانی جوامع و کشورهای اسلامی انجام دهد.
\r\n\r\nطبعا این مهم باید به دور از پرداختن به اختلافات مذهبی که بر خلاف توسعه و پیشرفت علمی و تکنولوژیکی است، صورت گیرد.
\r\n\r\nمولف در پایان کار این سوال را مطرح می سازد که آیا شرع یا عقل از ما می پذیرد که به اختلافات خود که روزگاری از آن گذشته است، مشغول باشیم و این فرصت را به دشمنان بدهیم تا از طریق این اختلافات، به درون جوامع ما نفوذ کرده و با شعارهایی مانند حمایت از اقلیت های مذهبی یا حقوق بشر، در منطقه ما کشورگشایی کنند؟
\r\n\r\nدرگیری و جنگ داخلی باعث توقف روند توسعه و از بین رفتن ثروت ها، امکانات، توانایی ها و نیروها شده و فرصتی را در اختیار قدرت های بیگانه برای مداخله، گسترش نفوذ و تصرف در منابع امت قرار می دهد.
\r\n\r\nبا این وجود، چگونه می توان آحاد این امت متشکل از طایفه ها و مذاهب را دعوت به طرحی انسانی و تمدنی واحد کرد؟ طرحی که هدفی جز ساخت جامعه ای مستحکم ندارد و حامل پیامی جز پیام آزادی، عدالت و کرامت برای تمام بشریت نیست؟
\r\n\r\n\r\n\r\n پیرامون نقد خود
\r\n\r\nاز جمله مسائل مهمی که نویسنده به بررسی آن می پردازد، مسئله نقد شخصی و اهمیت بازنگری، شناسایی عیب ها، نقاط ضعف خود است.
\r\n\r\nبازنگری در فرهنگ مذهبی و میراث نشات گرفته از آن جسارت بالایی می طلبد. به ویژه آنچه که مربوط به مساله تحریک دینی علیه دیگران باشد.
\r\n\r\nفرهنگ دینی رایج ما – آنطور که مولف اشاره دارد- در طرح مذهبی خود از آنچه که به دوری و خصومت میان پیروان مذاهب اسلامی فرا می خواند، اشباع شده است.
\r\n\r\nبا وجود این که برخی، نقد دیگری و نشان دادن عیب ها، اشتباهات و رسوا کردن او را اقدامی قهرمانانه، پیروزی بزرگ و دفاع از دین و عقیده به حساب می آورند، اما آن ها از سوی دیگر از نقد خود فرار می کنند و جسارت بازخواست و بازنگری در میراث خود را ندارند؛ به گونه ای که گویی این مساله یک خط قرمز است که نباید از آن عبور کرد.
\r\n\r\nکار حتی به جایی می رسد که نقد شخصی یا بهره مندی از آزادی بیان در داخل هر مذهبی جرم تلقی می شود و اگر کسی جسارت بیان نظر و دیدگاه خود را داشته باشد، این اقدام نوعی کوتاه آمدن به نفع طرف دیگر و معامله بر سر عقیده و اصول به حساب می آید.
\r\n\r\nتفکر یک جانبه
\r\n\r\nشاید یکی از تناقض هایی که تفکر یک مسلمان از آن رنج می برد، ادعای در اختیار داشتن حقیقت مطلق است و این که یک طرف مدعی باشد که او و نه هیچ کس دیگر، صاحب بی چون و چرای این حقیقت است.
\r\n\r\nتفکر یک جانبه که طرف دیگر را کنار می زند و او را به حاشیه می راند، از فجایعی است که نسل ها را از بین برده و مشکلات تمدنی را در جوامع ما تشدید می کند و در نهایت نتیجه ای جز عقب ماندگی از کاروان تمدن انسانی نخواهد داشت.
\r\n\r\nمولف نیز بر این باور است که مشکل درگیری و رقابت مذهبی، در اتخاذ مواضع نسبت به دیدگاه های دیگر نمود پیدا می کند؛ چرا که هر شخص تنها در خود شایستگی، جایگاه و حقانیت درک دین و تفسیر متون آن را می بیند و معتقد است که دیگران باید تسلیم او بوده، به فرمان او عمل کنند و نظر او را بر گزینند. در غیر این صورت آنها، از چارچوب عقیده خارج و پا را از خطوط قرمزی که خود او مشخص می کند، فراتر نهاده اند.
\r\n\r\nبدین سان او به خود اجازه می دهد از راه ها و ابزارهای مختلف با اینگونه اشخاص برخورد و مقابله کند.
\r\n\r\nمولف بر این باور است که رهایی از این چنین تفکری نیازمند اعتقاد به اصل تعددگرایی، به رسمیت شناختن نظر دیگری و احترام به آن و در پیش گرفتن روش گفتمان و استدلال در مقابل استدلال است که این امر نه با اهانت و دشمنی بلکه با گفتگو و جدال استدلالی انجام می پذیرد.
\r\n\r\nاکنون این سوال مطرح می شود که اگر این تفکر در ساختار فکری و فرهنگی و در آگاهی عمومی جوامع ما رایج و حاکم و کاملا نفوذ کرده است، چگونه تصور برون رفت از این فاجعه بوسیله تغییر روش فکری و پذیرش این مفاهیم جدید ممکن است؟
\r\n\r\nاین بدان معناست که باید تغییری گسترده در فرهنگ رایج ایجاد و آن را با فرهنگی جدید جایگزین کرد. فرهنگی که با تحولات فکری و فرهنگی جهان امروز همسو باشد. سوال مهم تر اما این است که ما به چه میزان زمان تا رسیدن به این فرهنگ جدید نیاز داریم؟
\r\n\r\nقطعا مساله بازنگری و نقد خود، از کارهای دشوار و موضوعات حساسی است که نیاز به جسارت و شجاعت برای سپری کردن این راه آکنده از ناخوشایندی ها دارد، اما این سوال مطرح می شود که بازگشت به گذشته و باز پس خواندن آن چه ارزشی دارد و این گونه بازنگری ها که احتمالا زمان و تلاش بسیاری هم می برد، آیا بازدهی مطلوبی خواهد داشت؟ آیا بهای سنگینی جسارت به حریم کندوی عسل، از ارزش لازم برخوردار است؟
\r\n\r\n
\r\n\r\nقسمت اول مقاله
\r\n\r\nقسمت دوم مقاله
\r\n\r\nقسمت سوم مقاله
\r\n\r\nقسمت چهارم مقاله
\r\n\r\nقسمت پنجم مقاله
","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2014-08-23 11:22:35","content_date_finish":"2014-08-23 11:22:35","content_date_register":"2014-08-23 12:17:14","content_date_last_edit":"2019-12-07 17:04:51","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"0","content_show_title_slider":"0","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"12825","tag_word":"شیخ حسن الصفار,شیخ حسن الصفار,شیخ حسن الصفار,طائفه گرایی,طائفه گرایی,طائفه گرایی,ترجمه,ترجمه,ترجمه,مقاله,مقاله,مقاله","tag_service":"0","tag_total":"8","tag_soundex":"","attach_token":2129283732,"attach_date_register":"2014-08-23 12:23:58","attach_id":11600,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"692","attach_img_height":"457","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"0","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"12362","visit_date_last":"2026-05-27 02:24:19","attach_title":"طائفه گرایی","node_title":"اندیشه تقریب,برگزیده,جریان شناسی","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":468, \"left\":87, \"right\":88},{\"node_id\":479, \"left\":23, \"right\":26},{\"node_id\":831, \"left\":43, \"right\":44}]","node_number":"12","allowable_node":"12","img_src":"./cache/5/attach/201408/11600_2129283732_692_457.jpg"}]] ![](\"/file/5/attach/201408/11601_3697669786.jpg\")