[[{"content_id":10252,"domain_id":"0","lang_id":"fa","portal_id":"5","owner_id":"503","user_id":"1","view_accesslevel_id":"1","edit_accesslevel_id":"1","delete_accesslevel_id":"1","editor_id":"405","content_title":"اشعار اقبال لاهوری درباره وحدت اسلامی\r\n\r\nقوم را اندیشه باید یکی","content_number":"0","content_date_event":"2014-05-28 19:40:39","content_summary":"نه افغان و نه ترک و نی تتاریم /\r\nچمن زاریم و از یک شاخساریم /\r\nتمیز رنگ و بو بر ما حرام است /\r\nکه ما پرورده یک نو بهاریم","content_summary_fill":"1","content_body":"باز آیین محبت تازه کن \r\nرشته ی وحدت چو قوم از دست داد \r\n\r\n \r\n\r\nصد گره بر روی کار ما فتاد \r\n\r\nما پریشان در جهان چون اختریم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nهمدم و بیگانه از یک دیگریم \r\n\r\nباز این اوراق را شیرازه کن \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nباز آیین محبت تازه کن \r\n\r\nباز ما را بر همان خدمت گمار \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nکار خود با عاشقان خود سپار \r\n\r\nرهروان را منزل تسلیم بخش \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nقوت ایمان ابراهیم بخش \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nدر جهان آواره ای، بیچاره ای \r\nدر جهان آواره ای بیچاره ای \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nوحدتی گم کرده ای، صد پاره ای \r\n\r\nبند غیر الله اندر پای تست \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nداغم از داغی که در سیمای تست \r\n\r\nبرگ و ساز کائینات از وحدت است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nاندرین عالم حیات از وحدت است \r\n\r\nدر گذر از رنگ و بوهای کهن \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nپاک شو از آرزوی های کهن \r\n\r\nاین کهن سامان نیرزد با دو جو \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nنقشبند آرزوی تازه شو \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nقوم را اندیشه باید یکی \r\nقوم را اندیشه ها باید یکی \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nدر ضمیرش مدعا باید یکی \r\n\r\nاهل حق را حجت و دعوا یکی است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nخیمه های ما جدا دل ها یکی \r\n\r\nجوهر ما با مقامی بسته نیست \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nباده تندش به جامی بسته نیست \r\n\r\nهندی و چینی سفال جام ماست \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nرومی و شامی گل اندام ماست \r\n\r\nقلب ما از هند و روم و شام نیست \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nمرز و بوم ما به جز اسلام نیست \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nدل به اقلیمی مبند \r\nمسلم استی دل به اقلیمی مبند \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nگم مشو اندر جهان چون و چند \r\n\r\nمی نگنجد مسلم استی مرز و بوم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nدر دل او یاوه گردد شام و روم \r\n\r\nدل به دست آور که در پهنای دل \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nمی شود گم این سرای آب و گل \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nبر نسب نازان شدن نادانی است \r\n\r\n \r\n\r\nبا وطن وابسته تقدیر امم \r\n\r\nبر نسب بنیاد تعمیر امم \r\n\r\n \r\n\r\nاصل ملت در وطن دیدن که چه \r\n\r\n \r\n\r\nباد و آب و گل پرستیدن که چه \r\n\r\n \r\n\r\nبر نسب نازان شدن نادانی است \r\n\r\n \r\n\r\nحکم او اندر تن و تن فانی است \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nدل به محبوب حجازی بسته ایم \r\nدل به محبوب حجازی بسته ایم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nزین جهت با یک دگر پیوسته ایم \r\n\r\nرشته ما یک تولایش بس است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nچشم مارا کیف صهبایش بس است \r\n\r\nمستی او ما به خون ما دوید \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nکهنه را آتش زد و نو آفرید \r\n\r\nعشق او سرمایه جمعیت است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nهمچو خون اندر عروق ملت است \r\n\r\nعشق در جان و نسب در پیکر است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nرشته عشق از نسب محکم تر است \r\n\r\nعشق ورزی از نسب باید گذشت \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nهم از ایران و عرب باید گذشت \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nما ز نعمت او اخوان شدیم \r\nملت ما را اساس دیگر است \r\n\r\n \r\n\r\nاین اساس اندر دل ما مضمر است \r\n\r\nحاضریم و دل به غایب بسته ایم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nپس ز بند این و آن وارسته ایم \r\n\r\nرشته این قوم مثل انجم است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nچون نگه هم از نگاه ما گم است \r\n\r\nتیر خویش پیکان و یک کیشیم ما \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nیک نما، یک بین، یک اندیشم ما \r\n\r\nمدعای ما مآل ما یکی است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nطرز و انداز خیال ما یکی است \r\n\r\nما ز نعمت های او اخوان شدیم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nیک زبان و یک دل و جان شدیم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nهم نفس، هم مدعا گشتیم ما  \r\nحق تعالی پیکر ما آفرید  \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nوز رسالت در تن ما جان دمید \r\n\r\n \r\n\r\nحرف بی صوت اندر این عالم بدیم \r\n\r\n \r\n\r\nوز رسالت مصرع موزون شدیم \r\n\r\n \r\n\r\nاز رسالت در جهان تکوین ما \r\n\r\n \r\n\r\nاز رسالت دین ما آئین ما \r\n\r\n \r\n\r\nاز رسالت صد هزار ما یک است \r\n\r\n \r\n\r\nجزو ما از جزو مالاینفک است \r\n\r\n \r\n\r\nاز رسالت هم نوا گشتیم ما \r\n\r\n \r\n\r\nهم نفس، هم مدعا گشتیم ما \r\n\r\n \r\n\r\nآن که شان اوست یهدی من یرید \r\n\r\n \r\n\r\nاز رسالت حلقه گرد ما کشید \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nوحدت مسلم از دین فطرت است \r\n\r\nکثرت هم مدعا وحدت شود \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nپخته چون وحدت شود، ملت شود \r\n\r\nزنده هر کثرت ز بند وحدت است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nوحدت مسلم از دین فطرت است \r\n\r\nدین فطرت از نبی آموختیم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nدر ره حق شعله ها افروختیم \r\n\r\nاین گوهر از بحر بی پایان اوست \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nما که یک جانیم از احسان اوست \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nتمیز رنگ و بو بر ما حرام است \r\nنه افغان و نه ترک و نی تتاریم \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nچمن زاریم و از یک شاخساریم \r\n\r\nتمیز رنگ و بو بر ما حرام است \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nکه ما پرورده یک نو بهاریم \r\n\r\n\r\nصد ملل از ملتی انگیخته ای \r\nخویشتن را ترک و افغان خوانـده ای \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nای کــه تو رســـــوای نام افتــاده ای \r\n\r\nصـــد ملل از ملتــــی انگیخـــته ای \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nوای بر تــــو آن چه بودی مانده ای \r\n\r\nاز درخـــت خویش خام افتاده ای \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nبر حصار خود شبیــخون ریخته ای \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nامتی بودی امم گردیده ای \r\nامتـــی بــــودی امم گـــردیـــده ای \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nهر که از بند خـودی وارســـــت مرد \r\n\r\nآن چه تو با خویش کردی، کس نکرد \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nبـــزم خود را خود ز هم پاشیده ای \r\n\r\nهـــر که با بیـــگانگان پیوست مرد \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nروح پاک مصــطفی آمد بــه درد \r\n\r\n \r\n\r\n\r\nدر گل ما دانه پیکار کاشت! \r\nآن چنان قطع اخوت کـــرده اند \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nتا وطن را شمع محفل ســـاختند \r\n\r\nآن فلار نســاوی باطل پرســت \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nنسخه ای بهر شهــنشاهان نوشت \r\n\r\nمملکت را دین او معبود ساخت \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nبــر وطـــن تعـــمیر ملت کرده اند \r\n\r\nنـــوع انـــسان را قـــبایل ساختند... \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nســرمة او دیدة مردم شکست \r\n\r\nدر گـــل ما دانة پیـکار کشت... \r\n\r\n \r\n\r\n \r\n\r\nفـــکر او مذموم را محمود ساخت \r\n\r\n\r\n   \r\n\r\n \r\n\r\n ","content_html":"


\r\nباز آیین محبت تازه کن
\r\nرشته ی وحدت چو قوم از دست داد

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
صد گره بر روی کار ما فتاد 
\r\n\r\n

ما پریشان در جهان چون اختریم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
همدم و بیگانه از یک دیگریم 
\r\n\r\n

باز این اوراق را شیرازه کن

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
باز آیین محبت تازه کن 
\r\n\r\n

باز ما را بر همان خدمت گمار

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
کار خود با عاشقان خود سپار 
\r\n\r\n

رهروان را منزل تسلیم بخش

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
قوت ایمان ابراهیم بخش 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nدر جهان آواره ای، بیچاره ای
\r\nدر جهان آواره ای بیچاره ای

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
وحدتی گم کرده ای، صد پاره ای 
\r\n\r\n

بند غیر الله اندر پای تست

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
داغم از داغی که در سیمای تست 
\r\n\r\n

برگ و ساز کائینات از وحدت است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
اندرین عالم حیات از وحدت است 
\r\n\r\n

در گذر از رنگ و بوهای کهن

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
پاک شو از آرزوی های کهن 
\r\n\r\n

این کهن سامان نیرزد با دو جو

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
نقشبند آرزوی تازه شو 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nقوم را اندیشه باید یکی
\r\nقوم را اندیشه ها باید یکی

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
در ضمیرش مدعا باید یکی 
\r\n\r\n

اهل حق را حجت و دعوا یکی است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
خیمه های ما جدا دل ها یکی 
\r\n\r\n

جوهر ما با مقامی بسته نیست

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
باده تندش به جامی بسته نیست 
\r\n\r\n

هندی و چینی سفال جام ماست

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
رومی و شامی گل اندام ماست 
\r\n\r\n

قلب ما از هند و روم و شام نیست

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
مرز و بوم ما به جز اسلام نیست 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nدل به اقلیمی مبند
\r\nمسلم استی دل به اقلیمی مبند

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
گم مشو اندر جهان چون و چند 
\r\n\r\n

می نگنجد مسلم استی مرز و بوم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
در دل او یاوه گردد شام و روم 
\r\n\r\n

دل به دست آور که در پهنای دل

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
می شود گم این سرای آب و گل 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

بر نسب نازان شدن نادانی است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
با وطن وابسته تقدیر امم 
\r\n\r\n
بر نسب بنیاد تعمیر امم 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

اصل ملت در وطن دیدن که چه

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
باد و آب و گل پرستیدن که چه 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

بر نسب نازان شدن نادانی است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
حکم او اندر تن و تن فانی است 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nدل به محبوب حجازی بسته ایم
\r\nدل به محبوب حجازی بسته ایم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
زین جهت با یک دگر پیوسته ایم 
\r\n\r\n

رشته ما یک تولایش بس است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
چشم مارا کیف صهبایش بس است 
\r\n\r\n

مستی او ما به خون ما دوید

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
کهنه را آتش زد و نو آفرید 
\r\n\r\n

عشق او سرمایه جمعیت است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
همچو خون اندر عروق ملت است 
\r\n\r\n

عشق در جان و نسب در پیکر است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
رشته عشق از نسب محکم تر است 
\r\n\r\n

عشق ورزی از نسب باید گذشت

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
هم از ایران و عرب باید گذشت 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
 
\r\n\r\n


\r\nما ز نعمت او اخوان شدیم
\r\nملت ما را اساس دیگر است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
این اساس اندر دل ما مضمر است 
\r\n\r\n

حاضریم و دل به غایب بسته ایم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
پس ز بند این و آن وارسته ایم 
\r\n\r\n

رشته این قوم مثل انجم است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
چون نگه هم از نگاه ما گم است 
\r\n\r\n

تیر خویش پیکان و یک کیشیم ما

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
یک نما، یک بین، یک اندیشم ما 
\r\n\r\n

مدعای ما مآل ما یکی است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
طرز و انداز خیال ما یکی است 
\r\n\r\n

ما ز نعمت های او اخوان شدیم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
یک زبان و یک دل و جان شدیم 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nهم نفس، هم مدعا گشتیم ما  
\r\nحق تعالی پیکر ما آفرید 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
وز رسالت در تن ما جان دمید 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

حرف بی صوت اندر این عالم بدیم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
وز رسالت مصرع موزون شدیم 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

از رسالت در جهان تکوین ما

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
از رسالت دین ما آئین ما 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

از رسالت صد هزار ما یک است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
جزو ما از جزو مالاینفک است 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

از رسالت هم نوا گشتیم ما

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
هم نفس، هم مدعا گشتیم ما 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

آن که شان اوست یهدی من یرید

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
از رسالت حلقه گرد ما کشید 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nوحدت مسلم از دین فطرت است
\r\n
\r\nکثرت هم مدعا وحدت شود

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
پخته چون وحدت شود، ملت شود 
\r\n\r\n

زنده هر کثرت ز بند وحدت است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
وحدت مسلم از دین فطرت است 
\r\n\r\n

دین فطرت از نبی آموختیم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
در ره حق شعله ها افروختیم 
\r\n\r\n

این گوهر از بحر بی پایان اوست

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
ما که یک جانیم از احسان اوست 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nتمیز رنگ و بو بر ما حرام است
\r\nنه افغان و نه ترک و نی تتاریم

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
چمن زاریم و از یک شاخساریم 
\r\n\r\n

تمیز رنگ و بو بر ما حرام است

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
که ما پرورده یک نو بهاریم 
\r\n\r\n


\r\nصد ملل از ملتی انگیخته ای
\r\nخویشتن را ترک و افغان خوانـده ای

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
ای کــه تو رســـــوای نام افتــاده ای 
\r\n\r\n

صـــد ملل از ملتــــی انگیخـــته ای

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
وای بر تــــو آن چه بودی مانده ای 
\r\n\r\n

از درخـــت خویش خام افتاده ای

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
بر حصار خود شبیــخون ریخته ای 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nامتی بودی امم گردیده ای
\r\nامتـــی بــــودی امم گـــردیـــده ای

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
هر که از بند خـودی وارســـــت مرد 
\r\n\r\n

آن چه تو با خویش کردی، کس نکرد

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
بـــزم خود را خود ز هم پاشیده ای 
\r\n\r\n

هـــر که با بیـــگانگان پیوست مرد

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
روح پاک مصــطفی آمد بــه درد 
\r\n\r\n

 

\r\n\r\n


\r\nدر گل ما دانه پیکار کاشت!
\r\nآن چنان قطع اخوت کـــرده اند

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
تا وطن را شمع محفل ســـاختند 
\r\n\r\n

آن فلار نســاوی باطل پرســت

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
نسخه ای بهر شهــنشاهان نوشت 
\r\n\r\n

مملکت را دین او معبود ساخت

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
بــر وطـــن تعـــمیر ملت کرده اند 
\r\n\r\n

نـــوع انـــسان را قـــبایل ساختند...

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
ســرمة او دیدة مردم شکست 
\r\n\r\n

در گـــل ما دانة پیـکار کشت...

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
فـــکر او مذموم را محمود ساخت 
\r\n\r\n


\r\n   

\r\n\r\n

 

\r\n\r\n
 
","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2014-05-28 19:40:39","content_date_finish":"2014-05-28 19:40:39","content_date_register":"2014-05-28 19:48:39","content_date_last_edit":"2019-12-30 16:42:27","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"0","content_show_title_slider":"0","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"11154","tag_word":"شعرای اهل سنت,شعرای اهل سنت,شعرای اهل سنت,اقبال لاهوری,اقبال لاهوری,اقبال لاهوری,وحدت اسلامی,وحدت اسلامی,وحدت اسلامی,ستاره بلند شرق,ستاره بلند شرق,ستاره بلند شرق","tag_service":"0","tag_total":"10","tag_soundex":"","attach_token":2919869750,"attach_date_register":"2014-05-28 19:49:37","attach_id":10837,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"450","attach_img_height":"330","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"0","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"75912","visit_date_last":"2026-05-27 02:19:36","attach_title":"اقبال لاهوری","node_title":"السابقون,خاطرات وحدت,سرویس نشریه","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":457, \"left\":4, \"right\":47},{\"node_id\":493, \"left\":16, \"right\":17},{\"node_id\":828, \"left\":37, \"right\":38}]","node_number":"12","allowable_node":"12","img_src":"./cache/5/attach/201405/10837_2919869750_450_330.jpg"}]]